Marcel Proust: Antoine Watteau

Marcel Proust

(1871-1922)

Antoine Watteau

Crépuscule grimant les arbres et les faces,
Avec son manteau bleu, sous son masque incertain ;
Poussière de baisers autour des bouches lasses…
Le vague devient tendre, et le tout près, lointain.

La mascarade, autre lointain mélancolique,
Fait le geste d’aimer plus faux, triste et charmant.
Caprice de poète – ou prudence d’amant,
L’amour ayant besoin d’être orné savamment -
Voici barques, goûters, silences et musique.

Antoine Watteau

Twilight makes up the trees and the faces,
With his blue cloak, under his uncertain mask;
Kiss of dust around the tired mouths…
Far becomes close, and the very near, distant.

The masquerade, other melancholic distance,
Was love’s false gesture, sadder and charming.
Whim poet – or prudent lover,
The lover needing to be knowingly adorned
Here, boat, smells, silences and music.

Marcel Proust poetry

kempis poetry magazine

Filed under: FICTION & NON-FICTION,BOOKS,Marcel Proust,KEMP = MAG POETRY LIBRARY,EDITOR'S CHOICE,Proust, Marcel

Anton Chekhov: The Doctor

Anton Chekhov

(Anton Tsjechov 1860-1904)

The Doctor

It was still in the drawing-room, so still that a house-fly that had flown in from outside could be distinctly heard brushing against the ceiling. Olga Ivanovna, the lady of the villa, was standing by the window, looking out at the flower-beds and thinking. Dr. Tsvyetkov, who was her doctor as well as an old friend, and had been sent for to treat her son Misha, was sitting in an easy chair and swinging his hat, which he held in both hands, and he too was thinking. Except them, there was not a soul in the drawing-room or in the adjoining rooms. The sun had set, and the shades of evening began settling in the corners under the furniture and on the cornices.

The silence was broken by Olga Ivanovna.

"No misfortune more terrible can be imagined," she said, without turning from the window. "You know that life has no value for me whatever apart from the boy."

"Yes, I know that," said the doctor.

"No value whatever," said Olga Ivanovna, and her voice quivered. "He is everything to me. He is my joy, my happiness, my wealth. And if, as you say, I cease to be a mother, if he . . . dies, there will be nothing left of me but a shadow. I cannot survive it."

Wringing her hands, Olga Ivanovna walked from one window to the other and went on:

"When he was born, I wanted to send him away to the Foundling Hospital, you remember that, but, my God, how can that time be compared with now? Then I was vulgar, stupid, feather-headed, but now I am a mother, do you understand? I am a mother, and that’s all I care to know. Between the present and the past there is an impassable gulf."

Silence followed again. The doctor shifted his seat from the chair to the sofa and impatiently playing with his hat, kept his eyes fixed upon Olga Ivanovna. From his face it could be seen that he wanted to speak, and was waiting for a fitting moment.

"You are silent, but still I do not give up hope," said the lady, turning round. "Why are you silent?"

"I should be as glad of any hope as you, Olga, but there is none," Tsvyetkov answered, "we must look the hideous truth in the face. The boy has a tumour on the brain, and we must try to prepare ourselves for his death, for such cases never recover."

"Nikolay, are you certain you are not mistaken?"

"Such questions lead to nothing. I am ready to answer as many as you like, but it will make it no better for us."

Olga Ivanovna pressed her face into the window curtains, and began weeping bitterly. The doctor got up and walked several times up and down the drawing-room, then went to the weeping woman, and lightly touched her arm. Judging from his uncertain movements, from the expression of his gloomy face, which looked dark in the dusk of the evening, he wanted to say something.

"Listen, Olga," he began. "Spare me a minute’s attention; there is something I must ask you. You can’t attend to me now, though. I’ll come later, afterwards. . . ." He sat down again, and sank into thought. The bitter, imploring weeping, like the weeping of a little girl, continued. Without waiting for it to end, Tsvyetkov heaved a sigh and walked out of the drawing-room. He went into the nursery to Misha. The boy was lying on his back as before, staring at one point as though he were listening. The doctor sat down on his bed and felt his pulse.

"Misha, does your head ache?" he asked.

Misha answered, not at once: "Yes. I keep dreaming."

"What do you dream?"

"All sorts of things. . . ."

The doctor, who did not know how to talk with weeping women or with children, stroked his burning head, and muttered:

"Never mind, poor boy, never mind. . . . One can’t go through life without illness. . . . Misha, who am I — do you know me?"

Misha did not answer.

"Does your head ache very badly?"

"Ve-ery. I keep dreaming."

After examining him and putting a few questions to the maid who was looking after the sick child, the doctor went slowly back to the drawing-room. There it was by now dark, and Olga Ivanovna, standing by the window, looked like a silhouette.

"Shall I light up?" asked Tsvyetkov.

No answer followed. The house-fly was still brushing against the ceiling. Not a sound floated in from outside as though the whole world, like the doctor, were thinking, and could not bring itself to speak. Olga Ivanovna was not weeping now, but as before, staring at the flower-bed in profound silence. When Tsvyetkov went up to her, and through the twilight glanced at her pale face, exhausted with grief, her expression was such as he had seen before during her attacks of acute, stupefying, sick headache.

"Nikolay Trofimitch!" she addressed him, "and what do you think about a consultation?"

"Very good; I’ll arrange it to-morrow."

From the doctor’s tone it could be easily seen that he put little faith in the benefit of a consultation. Olga Ivanovna would have asked him something else, but her sobs prevented her. Again she pressed her face into the window curtain. At that moment, the strains of a band playing at the club floated in distinctly. They could hear not only the wind instruments, but even the violins and the flutes.

"If he is in pain, why is he silent?" asked Olga Ivanovna. "All day long, not a sound, he never complains, and never cries. I know God will take the poor boy from us because we have not known how to prize him. Such a treasure!"

The band finished the march, and a minute later began playing a lively waltz for the opening of the ball.

"Good God, can nothing really be done?" moaned Olga Ivanovna. "Nikolay, you are a doctor and ought to know what to do! You must understand that I can’t bear the loss of him! I can’t survive it."

The doctor, who did not know how to talk to weeping women, heaved a sigh, and paced slowly about the drawing-room. There followed a succession of oppressive pauses interspersed with weeping and the questions which lead to nothing. The band had already played a quadrille, a polka, and another quadrille. It got quite dark. In the adjoining room, the maid lighted the lamp; and all the while the doctor kept his hat in his hands, and seemed trying to say something. Several times Olga Ivanovna went off to her son, sat by him for half an hour, and came back again into the drawing-room; she was continually breaking into tears and lamentations. The time dragged agonisingly, and it seemed as though the evening had no end.

At midnight, when the band had played the cotillion and ceased altogether, the doctor got ready to go.

"I will come again to-morrow," he said, pressing the mother’s cold hand. "You go to bed."

After putting on his greatcoat in the passage and picking up his walking-stick, he stopped, thought a minute, and went back into the drawing-room.

"I’ll come to-morrow, Olga," he repeated in a quivering voice. "Do you hear?"

She did not answer, and it seemed as though grief had robbed her of all power of speech. In his greatcoat and with his stick still in his hand, the doctor sat down beside her, and began in a soft, tender half-whisper, which was utterly out of keeping with his heavy, dignified figure:

"Olga! For the sake of your sorrow which I share. . . . Now, when falsehood is criminal, I beseech you to tell me the truth. You have always declared that the boy is my son. Is that the truth?"

Olga Ivanovna was silent.

"You have been the one attachment in my life," the doctor went on, "and you cannot imagine how deeply my feeling is wounded by falsehood. . . . Come, I entreat you, Olga, for once in your life, tell me the truth. . . . At these moments one cannot lie. Tell me that Misha is not my son. I am waiting."

"He is."

Olga Ivanovna’s face could not be seen, but in her voice the doctor could hear hesitation. He sighed.

"Even at such moments you can bring yourself to tell a lie," he said in his ordinary voice. "There is nothing sacred to you! Do listen, do understand me. . . . You have been the one only attachment in my life. Yes, you were depraved, vulgar, but I have loved no one else but you in my life. That trivial love, now that I am growing old, is the one solitary bright spot in my memories. Why do you darken it with deception? What is it for?"

"I don’t understand you."

"Oh my God!" cried Tsvyetkov. "You are lying, you understand very well!" he cried more loudly, and he began pacing about the drawing-room, angrily waving his stick. "Or have you forgotten? Then I will remind you! A father’s rights to the boy are equally shared with me by Petrov and Kurovsky the lawyer, who still make you an allowance for their son’s education, just as I do! Yes, indeed! I know all that quite well! I forgive your lying in the past, what does it matter? But now when you have grown older, at this moment when the boy is dying, your lying stifles me! How sorry I am that I cannot speak, how sorry I am!"

The doctor unbuttoned his overcoat, and still pacing about, said:

"Wretched woman! Even such moments have no effect on her! Even now she lies as freely as nine years ago in the Hermitage Restaurant! She is afraid if she tells me the truth I shall leave off giving her money, she thinks that if she did not lie I should not love the boy! You are lying! It’s contemptible!"

The doctor rapped the floor with his stick, and cried:

"It’s loathsome. Warped, corrupted creature! I must despise you, and I ought to be ashamed of my feeling. Yes! Your lying has stuck in my throat these nine years, I have endured it, but now it’s too much — too much."

From the dark corner where Olga Ivanovna was sitting there came the sound of weeping. The doctor ceased speaking and cleared his throat. A silence followed. The doctor slowly buttoned up his over-coat, and began looking for his hat which he had dropped as he walked about.

"I lost my temper," he muttered, bending down to the floor. "I quite lost sight of the fact that you cannot attend to me now. . . . God knows what I have said. . . . Don’t take any notice of it, Olga."

He found his hat and went towards the dark corner.

"I have wounded you," he said in a soft, tender half-whisper, "but once more I entreat you, tell me the truth; there should not be lying between us. . . . I blurted it out, and now you know that Petrov and Kurovsky are no secret to me. So now it is easy for you to tell me the truth."

Olga Ivanovna thought a moment, and with perceptible hesitation, said:

"Nikolay, I am not lying — Misha is your child."

"My God," moaned the doctor, "then I will tell you something more: I have kept your letter to Petrov in which you call him Misha’s father! Olga, I know the truth, but I want to hear it from you! Do you hear?"

Olga Ivanovna made no reply, but went on weeping. After waiting for an answer the doctor shrugged his shoulders and went out.

"I will come to-morrow," he called from the passage.

All the way home, as he sat in his carriage, he was shrugging his shoulders and muttering:

"What a pity that I don’t know how to speak! I haven’t the gift of persuading and convincing. It’s evident she does not understand me since she lies! It’s evident! How can I make her see? How?"

Anton Chekhov (Tsjechov) short stories

kempis poetry magazine

Filed under: FICTION & NON-FICTION,FICTION: SHORT STORIES,Chekhov, Anton

A case of identity: Alice

A case of identity:

Alice

jef van kempen 2010

kempis poetry magazine

Filed under: EXHIBITION,Jef van Kempen Photos & Drawings,A case if identity,KEMP = MAG POETRY LIBRARY,MODERN POETRY,Kempen, Jef van

Willem Bilderdijk: Uitboezeming

Willem Bilderdijk

(1756-1831)

U i t b o e z e m i n g

ô Gy, die met doordringende oogen
de plooien van mijn hart doorziet!
Gy ziet my voor U neêrgebogen,
En hoort mijn fluistrend avondlied.

Ai, zie het zuchtend boezemprangen
Eens harts dat van verkropping berst!
Aanschouw de tranen op mijn wangen,
Door de onderdrukking uitgeperst!

Aanschouw ze, sla de gunstig gade,
Gy die nooit hopende verstoot!
Aanschouw ze, Godheid van genade,
Gy, trouwe toevlucht in den nood!

Ik weet, geen zuchten, schreien, klagen
Eens harts aan allen kant doorboord,
Geen ziel, getroffen door uw slagen,
Verdient, o God, dat gy ze hoort.

Wat kan, wat zou mijn boezem lijden
Van ’t geen den hoogsten nood vervult,
Van wat my immer moog bestrijden,
Gelijkbaar by zijn zondenschuld!

Neen, God, behaagt het u, mijn leven
In alle ramp te doen vergaan
Die ooit een balling aan kan kleven,
Ik bied het U te vreden aan.

Gy riept me, uit aanzien en vermogen,
In ’t ondoorzienbaarst van de ellend:
Ik volgde moedig, onvertoogen,
en heb uw roeping niet miskend.

Ach! heb ik de onafzienbre keten
Dier toekomst van noodlotigheên,
Voor ’t menschlijk oog niet af te meten,
Wel eens onwillig afgebeên!

Neen, ’k nam U, daar uw wil zich toonde,
Met plichtige onderwerping aan;
En, zoo ik ooit weldaân hoonde,
Ik heb uw roede niet weêrstaan.

Ik zal, ik wil haar, hoe benepen,
Zoo lang ge, ô Godheid, dit gebiedt,
Ik wil die zware keten slepen,
En wraak uw Hooge wijsheid niet.

Ik buig het hoofd in zielbetrouwen,
En hoe uw staande hand my grieft,
Ik kan het als een gunst aanschouwen,
En voel dat gy my teder lieft.

Dan, ô genadig God en Vader,
Gy, die my dit betrouwen schenkt,
Bevestig het my na en nader,
En trek my waar uw hand my wenkt!

Helaas! er vallen oogenblikken,
Die duister zijn dan ’s Afgronds nacht!
Die ook eens Christens moed verschrikken,
Terwijl hy op uw redding wacht.

’t Is weinig, van ’t Heelal vergeten,
Op ’t vuile bedstro uitgestrekt,
Het dorre brood te moeten eeten,
Met stille tranen overdekt : —

’t Is weinig, door de felste vlagen,
Ontbloot van deksel, vuur en dak,
Het kranke lichaam om te dragen,
Dat wegzinkt onder ’t ongemak : —

’t Is weinig ’t luttel opgegaârde,
Voor ’s levens onderhoud bestemd,
Om niet en zonder keer of waarde,
Meêdogenloos te zien ontvreemd : —

’t Is weinig zich in vreemde landen
Den arbeid moedig aan te biên,
En ’t werkzaam brein of vlugge handen
Bewonderd, maar versmaad te zien : —

’t Is weinig zelfs, met kille schrikken
Voor ’t eerlang naadrend tijdsbestek,
De holle kaken aan te blikken
Van ’t alverslindende gebrek : —

Dit al valt hard, mijn God, voorzeker,
Voor zielen nog gehecht aan ’t vleesch;
Maar echter, ’k nam dien wrangen beker
Blijmoedig op, en zonder vrees : —

Doch, God van heil en zaligheden,
Gy ziet het waar mijn hart op beeft!
De panden van U afgebeden,
En waar geheel dat hart in leeft…!

Die panden!… Heb ik ze af zien scheuren
Van ’t bloedig opgereten hart,
En zal het nimmer my gebeuren
Dat deze wond genezen werd?

Moet, moet de troost van wat ik dulde
Sints dat ik ’t eerst bewustzijn had,
Wat al mijn hartezucht vervulde,
En ’t eenigste daar ik ooit om bad, —

Zal ’t kostlijkste aller onderpanden
Den stervling van uw gunst verleend,
Mijn eigen hart en ingewanden,
Van my ontroostbaar zijn beweend?

Zal nooit de blijde dag weêr dagen,
Waarop ik Gâ en minzam kroost,
Met de armen om mijn’ hals geslagen,
Van ’t geen zy doorstaan zie vertroost?

Of zou, ô God, de loop der tijden
Dit streelend uitzicht my verbiên,
Van eens het doorgeworsteld lijden
In zoeter heil verkeerd te zien?

In grooter heil! — Genadig Vader!
Mijn boezem mort niet, neen, ô neen!
Maar echter — ! kent gy bron en ader
Van alles wat ik heb geleên.

Geleên, ô God! in d’arm der weelde,
Als ’t alles im my loeg op aard,
En elk mijn noodlot zich verbeeldde
Als afgunst- en benijdingwaard.

Ach! heb ik toen, ô Hartdoorgronder,
Wel ooit een’ andren staat beproefd,
Dan als by ’t naadren van den donder,
Wanneer zich ’t hart voelt toegeschroefd?

En waarom? waren ’t ijdel droomen
Van angst of klemmend voorgevoel,
Uit zwarte dampen voortgekomen,
Waaraan mijn boezem stond ten doel?

Was ’t onvernoegdheid met uw gaven
En gretigheid naar ’t eindloos meer;
Of de ijdle drift van ’s warelds slaven,
De zucht naar nietsbeteeknende eer?

Neen, neen: gy hadt me een hart geschonken,
Gevoelig voor uw minste gift,
En licht ontvlambaar door de vonken
Der u beminnelijke drift.

’k Was dankbaar! ’t trachtte ’t steeds te wezen;
En, wel te vreden in mijn lot,
Waar is me ooit denkbeeld opgerezen,
Dat onbetaambaar waar voor God?

Steeds heb ik met een blij genieten,
Waarin mijn hart zijn Godsdienst zocht,
Uw’ zegen dankbaar uit doen vlieten,
En dankte wen ik weldoen mocht.

Vaak by uw’ zoo zichtbren zegen
My ’t hart in dankbre tranen uit,
En vloog uw zalige Englen tegen,
Door Aardsche kwelling niet gestuit.

En wie op wareldslip mogt bouwen,
Of steunen op een Aardschen staf,
Gy kent, ô God, het vol betrouwen,
Waarmeê ik me aan U overgaf.

Of stortte in ’t prangen van gevaren
In ’t uiterst nijpen van den nood,
Mijn boezem al zijn zielbezwaren
Niet steeds bemoedigd in uw’ schoot?

Heeft ooit in eenig deel van ’t leven
Mijn hart de toekomst van mijn lot
U niet verzekerd opgegeven,
Gerust op ’t zorgen van zijn’ God?

En hoe dan — van uw gunstbewijzen
Geen zaligend genot gehad?
U met een dankbaar hart te prijzen
En niets te smaken van zijn’ schat!

Gy weet het, ach ! — ô Leer my zwijgen —
Gy weet het wat my lag op ’t hart,
En wat my dan naar troost deed hijgen,
Als niets de teekens droeg van smart.

Gy weet wat me alles kost vergallen,
En, als mijn ziel genieting zocht,
Van ’t hartgevoeligst welgevallen
De hatelijkste terging wrocht.

Ach! konde ik ooit genoegen smaken,
Waar ’t voorwerp van mijn zuivre vlam,
Waar zy, die heel mijn ziel deed blaken,
Geen smaak voor had, geen deel in nam!

Gy, tuig het, Godheid die ons paarde,
Die beider handen hebt verknocht!
Waar was ooit lust voor my op de aarde,
Dan die ik met haar deelen mocht?

Ach! was ’t vereenigd samenvlieten,
Het smelten in elkanders ziel,
Niet steeds het eenige genieten
Waarom mijn beê U lastig viel

En dan, de wellust van mijn leven,
De Gâ, my van uw hand verleend,
By al uw weldaân koud gebleven,
En voor mijn tederheid versteend!

De Gâ, die in mijn vreugde deelen,
Die ze aan mijn hart verdubblen zou,
Verdiept in aaklig zelfvervelen,
En smaakloos voor het zoet der Trouw!

De borst, aan wier verrukkend zwellen
Ik als den wellust smaken moest,
Die frissche jeugd zich voor mag spellen;
Door geen’ onrijpen lust verwoest!

Het hart dat me alle tegenspoeden,
Dat me al de kwijning van mijn jeugd
Zoo duizendvoudig kost vergoeden
In onvermengde huwlijksvreugd.

De schoot, die my een kroost moest kweken,
Door God mijn’ heden toegezegd;
Waarin zijn zegen niet zou breken
De frissche bloemkrans van mijn Echt!

Die borst, dat hart zoo aangebeden, —
Die schoot, voor zoo veel heils bestemd,
Gevoelloos voor mijn tederheden —
En roerloos in mijn’ arm geklemd!

En ach, mijn God, ook deze doren,
Hoe hard, hoe bloedig zy my viel,
Wat niet geschonken in uw’ toren,
Maar tot een’ wachter voor mijn ziel.

Ja, zonder haar, licht zwijmeldronken,
Ware ik, met onbeklemden geest
In d’arm der liefste Gâ geklonken,
Te zalig voor deze aard geweest.

ô God, vergeef my zoo ik dwaalde
En hier uw wijdheid niet doorzag;
Ja, wen ik mijn’ dank betaalde,
Mijns ondanks uitborst in beklag!

Ach! eischt een weeldrige Eigenliefde,
Waaraan ik ’t hart zoo noode onttrek,
Nog scherper prikkel dan haar griefde,
Nog harder breidel voor haar’ nek;

Ook hierin zij uw wil my heilig!
Ook hier bidde ik uw goedheid aan!
ô Laat van wraakbren zelfwil veilig
Mijn hart aan uwe leiding gaan!

Wat toch, wat zou dat hart begeeren,
ô Onuitputbre zegenaar,
Van ’t geen uw hand my deed ontbeeren,
Indien het my ten nutte waar?

En wat zoude ik verbidden mogen
Van ’t geen uw wijsheid op my leidt,
Dat niet mijn’ heilstand zou beoogen,
En strekken tot mijn zaligheid?

ô God! gy die my doet gevoelen
Hoe zeer uw goedheid voor my waakt!
Hoe zoude ik willen of bedoelen,
Wat door die goedheid wierd gewraakt?

Neen, ’k smeek u niets, ô Albestuurder;
Volvoer uw’ eeuwig wijzen wil,
En, ’t vall’ der menschheid zuur en zuurder,
Ik zwijge aanbiddend, dankend, stil.

Hamburg, 1795

Willem Bilderdijk gedichten

k e m p i s p o e t r y m a g a z i n e

Filed under: KEMP = MAG POETRY LIBRARY,CLASSIC POETRY,Bilderdijk, Willem

Franz Kafka: Ein Brudermord

Ein Brudermord

Franz Kafka (1883-1924)

Es ist erwiesen, daß der Mord auf folgende Weise erfolgte:

Schmar, der Mörder, stellte sich gegen neun Uhr abends in der mondklaren Nacht an jener Straßenecke auf, wo Wese, das Opfer, aus der Gasse, in welcher sein Bureau lag, in jene Gasse einbiegen mußte, in der er wohnte.

Kalte, jeden durchschauernde Nachtluft. Aber Schmar hatte nur ein dünnes blaues Kleid angezogen; das Röckchen war überdies aufgeknöpft. Er fühlte keine Kälte; auch war er immerfort in Bewegung. Seine Mordwaffe, halb Bajonett, halb Küchenmesser, hielt er ganz bloßgelegt immer fest im Griff. Betrachtete das Messer gegen das Mondlicht; die Schneide blitzte auf; nicht genug für Schmar; er hieb mit ihr gegen die Backsteine des Pflasters, daß es Funken gab; bereute es vielleicht; und um den Schaden gut zu machen, strich er mit ihr violinbogenartig über seine Stiefelsohle, während er, auf einem Bein stehend, vorgebeugt, gleichzeitig dem Klang des Messers an seinem Stiefel, gleichzeitig in die schicksalsvolle Seitengasse lauschte.

Warum duldete das alles der Private Pallas, der in der Nähe aus seinem Fenster im zweiten Stockwerk alles beobachtete? Ergründe die Menschennatur! Mit hochgeschlagenem Kragen, den Schlafrock um den weiten Leib gegürtet, kopfschüttelnd, blickte er hinab.

Und fünf Häuser weiter, ihm schräg gegenüber, sah Frau Wese, den Fuchspelz über ihrem Nachthemd, nach ihrem Manne aus, der heute ungewöhnlich lange zögerte.

Endlich ertönt die Türglocke vor Weses Bureau, zu laut für eine Türglocke, über die Stadt hin, zum Himmel auf, und Wese, der fleißige Nachtarbeiter, tritt dort, in dieser Gasse noch unsichtbar, nur durch das Glockenzeichen angekündigt, aus dem Haus; gleich zählt das Pflaster seine ruhigen Schritte.

Pallas beugt sich weit hervor; er darf nichts versäumen. Frau Wese schließt, beruhigt durch die Glocke, klirrend ihr Fenster. Schmar aber kniet nieder; da er augenblicklich keine anderen Blößen hat, drückt er nur Gesicht und Hände gegen die Steine; wo alles friert, glüht Schmar.

Gerade an der Grenze, welche die Gassen scheidet, bleibt Wese stehen, nur mit dem Stock stützt er sich in die jenseitige Gasse. Eine Laune. Der Nachthimmel hat ihn angelockt, das Dunkelblaue und das Goldene. Unwissend blickt er es an, unwissend streicht er das Haar unter dem gelüpften Hut; nichts rückt dort oben zusammen, um ihm die allernächste Zukunft anzuzeigen; alles bleibt an seinem unsinnigen, unerforschlichen Platz. An und für sich sehr vernünftig, daß Wese weitergeht, aber er geht ins Messer des Schmar.

»Wese!« schreit Schmar, auf den Fußspitzen stehend, den Arm aufgereckt, das Messer scharf gesenkt, »Wese! Vergebens wartet Julia!« Und rechts in den Hals und links in den Hals und drittens tief in den Bauch sticht Schmar. Wasserratten, aufgeschlitzt, geben einen ähnlichen Laut von sich wie Wese.

»Getan«, sagt Schmar und wirft das Messer, den überflüssigen blutigen Ballast, gegen die nächste Hausfront. »Seligkeit des Mordes! Erleichterung, Beflügelung durch das Fließen des fremden Blutes! Wese, alter Nachtschatten, Freund, Bierbankgenosse, versickerst im dunklen Straßengrund. Warum bist du nicht einfach eine mit Blut gefüllte Blase, daß ich mich auf dich setzte und du verschwändest ganz und gar. Nicht alles wird erfüllt, nicht alle Blütenträume reiften, dein schwerer Rest liegt hier, schon unzugänglich jedem Tritt. Was soll die stumme Frage, die du damit stellst?«

Pallas, alles Gift durcheinander würgend in seinem Leib, steht in seiner zweiflügelig aufspringenden Haustür. »Schmar! Schmar! Alles bemerkt, nichts übersehen.« Pallas und Schmar prüfen einander. Pallas befriedigt’s, Schmar kommt zu keinem Ende.

Frau Wese mit einer Volksmenge zu ihren beiden Seiten eilt mit vor Schrecken ganz gealtertem Gesicht herbei. Der Pelz öffnet sich, sie stürzt über Wese, der nachthemdbekleidete Körper gehört ihm, der über dem Ehepaar sich wie der Rasen eines Grabes schließende Pelz gehört der Menge.

Schmar, mit Mühe die letzte Übelkeit verbeißend, den Mund an die Schulter des Schutzmannes gedrückt, der leichtfüßig ihn davonführt.

Franz Kafka : Ein Landarzt. Kleine Erzählungen (1919)

kempis poetry magazine

Filed under: FICTION & NON-FICTION,FICTION: SHORT STORIES,Kafka, Franz,KEMP = MAG POETRY LIBRARY,EDITOR'S CHOICE,Kafka, Franz

Delmira Agustini: Debout Sur Mon Orgueil Je Veux Montrer Au Soir

Delmira Agustini

(1886-1914)

Debout Sur Mon Orgueil Je Veux Montrer Au Soir

Debout sur mon orgueil je veux montrer au soir

L’envers de mon manteau endeuillé de tes charmes,

Son mouchoir infini, son mouchoir noir et noir,

Trait à trait, doucement, boira toutes mes larmes.

Il donne des lys blancs à mes roses de flamme

Et des bandeaux de calme à mon front délirant…

Que le soir sera bon.. Il aura pour moi l’âme

Claire et le corps profond d’un magnifique amant.

Forsaking my pride, I want to show the night

Forsaking my pride, I want to show the night

The inside of my cloak, plunged in mourning for your charms.

Its infinite handkerchiefs, its handkerchiefs black and black,

Piece by piece, tenderly, will drink all my tears.

The night lays lilies upon my burning roses

And cool cloths upon my feverish brow…

How good the evening will be! It will have, for me,

The luminous soul, the profound body, of a magnificent lover.

Delmira Augustini poetry

kempis poetry magazine

Filed under: KEMP = MAG POETRY LIBRARY,CLASSIC POETRY,Agustini, Delmira

Henry Wadsworth Longfellow: Twilight

Henry Wadsworth Longfellow

(1807-1882)

Twilight

The twilight is sad and cloudy,

The wind blows wild and free,

And like the wings of sea-birds

Flash the white caps of the sea.

But in the fisherman’s cottage

There shines a ruddier light,

And a little face at the window

Peers out into the night.

Close, close it is pressed to the window,

As if those childish eyes

Were looking into the darkness,

To see some form arise.

And a woman’s waving shadow

Is passing to and fro,

Now rising to the ceiling,

Now bowing and bending low.

What tale do the roaring ocean,

And the night-wind, bleak and wild,

As they beat at the crazy casement,

Tell to that little child?

And why do the roaring ocean,

And the night-wind, wild and bleak,

As they beat at the heart of the mother,

Drive the color from her cheek?

H.W. Longfellow poetry

kempis poetry magazine

Filed under: KEMP = MAG POETRY LIBRARY,POETRY ARCHIVE,Archive K-L,KEMP = MAG POETRY LIBRARY,CLASSIC POETRY,Longfellow, Henry Wadsworth

Gabriele D’Annunzio: 3 Poems

Gabriele D’Annunzio

(1863-1938)

Sopra un erotik

Voglio un amore doloroso, lento,

che lento sia come una lenta morte,

e senza fine (voglio che più forte

sia de la morte) e senza mutamento.

Voglio che senza tregua in un tormento

occulto sian le nostre anime assorte;

e un mare sia presso a le nostre porte,

solo che pianga in un silenzio intento.

Voglio che sia la torre alta granito,

ed alta sia così che nel sereno

sembri attingere il grande astro polare.

Voglio un letto di porpora, e trovare

in quell’ombra giacendo su quel seno,

come in fondo a un sepolcro l’Infinito.

Pace

Pace, pace! La bella Simonetta

adorna del fugace emerocàllide

vagola senza scorta per le pallide

ripe cantando nova ballatetta.

Le colline s’incurvano leggiere

come le onde del vento nella sabbia

del mare e non fanno ombra, quasi d’aria.

L’Arno favella con la bianca ghiaia,

recando alle Nereidi tirrene

il vel che vi bagnò forse la Grazia,

forse il velo onde fascia

la Grazia questa terra di Toscana

escita della casalinga lana

che fu l’arte sua prima.

Pace, pace! Richiama la tua rima

nel cor tuo come l’ape nel tuo bugno.

Odi tenzon che in su l’estremo giugno

ha la cicala con la lodoletta!

Voglio un amore doloroso di

Voglio un amore doloroso, lento,

che lento sia come una lenta morte,

e senza fine (voglio che più forte

sia della morte) e senza mutamento.

Voglio che senza tregua in un tormento

occulto sian le nostre anime assorte;

e un mare sia presso a le nostre porte,

solo, che pianga in un silenzio intento.

Voglio che sia la torre alta granito,

ed alta sia così che nel sereno

sembri attingere il grande astro polare.

Voglio un letto di porpora, e trovare

in quell’ombra giacendo su quel seno,

come in fondo a un sepolcro, l’infinito.

Gabriele D’Annunzio poetry

kempis poetry magazine

Filed under: KEMP = MAG POETRY LIBRARY,CLASSIC POETRY,D'Annunzio, Gabriele

Ed Schilders: Pietro Aretino. De geschiedenis van een reputatie (2)

Ed Schilders

Pietro Aretino

De geschiedenis van een reputatie

T w e e

Enerzijds vinden we in biografieën, brieven en in de literatuur de hoogste bewondering voor de jongeman die uit Arezzo kwam en achtereenvolgens Rome, Florence en Venetië imponeerde, anderzijds bestaat de Aretino-literatuur uit een fantastische, waarschijnlijk nooit meer geëvenaarde hoeveelheid haatschriften. Chledowski heeft opgesomd waarvoor Aretino tijdens zijn leven en na zijn dood is uitgemaakt: ‘een bedrieger, een ongeletterde, een ijdele nar met verbeelding, een verrader, een monster zonder trouw of geloof, het toppunt van boosaardigheid, een buidelsnijder en een spitsboef, alleen geboren om vorsten te bestelen, een Tagliatore de’ Principi, een reus onder de idioten.
De reeks is uitbreidbaar en dwingt het hoogste respect af. Iemand die zoveel haat op zich kan laden en met een goed humeur weet te dragen, die zoveel eigenzinnige, illustere vrienden had, die zich kon doodlachen, zo iemand moet wel een zeer bijzondere persoonlijkheid zijn. ‘De Goddelijke’ noemde hij zichzelf en hoewel hij dat niet was, zo voelde hij zich wel, ondanks alles, en dat was precies waarom hij Perugia op negentienjarige leeftijd verlaten had.

Er is een gravure, door Giuseppe Patrini, met Aretino’s portret in een ovaal kader dat gevormd wordt door de huid van een wolf. De kop van het beest boven het hoofd van de man. In het bijschrift wordt hij ‘DIVVS PETRVS ARETINVS FLAGELLVM PRINCIPVM’ genoemd. De Sanctis wijst in zijn karakterbeschrijving op de overeenkomst tussen mens en dier en concludeert: ‘Eten was hem niet voldoende, hij wilde proeven: plezier was niet genoeg, hij wilde losbandigheid; rijkdom was niet genoeg, hij wilde ook anderen rijk maken; geld uitgeven was niet genoeg, hij wilde het geld overal om zich heen verkwisten. En als iemand daar zijn verwondering over uitdrukte, antwoordde hij: "Nou en, wat dan nog? Als ik hiertoe geboren ben, wie zal me dan tegenhouden?" ‘ En niemand was in staat hem tegen te houden. Zijn pen was altijd scherper, zijn tong altijd sneller.

Er is nog een ander portret van Aretino. Het staat afgebeeld op pagina 592 van Albert Molls Handbucb der Sexualwissenscbaften en het is een bronzen spotmunt. Op de achterzijde zien we Aretino naar links kijken. De haren en de hals bestaan, naar het voorbeeld van Acrimboldo, uit tientallen erecte penissen, inclusief het welgevormde scrotum en de fiere glans. De Ragionamenti en de Sonetti hebben Aretino al bij zijn leven, maar vooral na zijn dood, gebrandmerkt als een erotomaan, gesneden uit het rotste hout. Vergeten was na 1557 zijn reputatie als geducht brievenschrijver en de koning van de Pasquino. Wat bleef waren de schandalen rond zijn erotische werken. Zijn werk werd door het Concilie van Trente verboden. (2) ‘Een fatsoenlijke vent zou zijn naam nooit in aanwezigheid van een vrouw uitspreken,’ zegt De Sanctis (uit vrees, denk ik, dat het Woord weer Vlees zou worden).

De geschiedenis van de sonnetten is warrig, vooral wat hun aantal betreft (ik kom daarop terug), maar we kunnen er tenminste nog verzekerd van zijn dat het originele zestiental de tand des tijds en de hand des nijds heeft weerstaan. Wat de illustraties betreft valt te vrezen dat de modi alleen nog via latere drukken of navolgingen te zien zijn en dat van de originele prenten (tekeningen en gravures) geen enkel exemplaar meer bestaat.

Als Aretino de geestelijke vader van de standen genoemd wordt dan is dat vanwege de totale identificatie van zijn naam met het project en in weerwil van de inhoud van de sonnetten zelf. De zestien gedichten zijn eerder een aardse lofzang op de wellust dan een systematische beschouwing van diverse posities. Een enkel kwatrijn mag zowel de stijl als de sfeer illustreren:

Fottiamci, anima mia, fottiamci presto,

Poiché tutti per f otter nati siamo;

E se tu’l cazzo adori, io la pot ta amo,

E saria ‘l mondo un cazzo senza questo.

(Laat ons nu naaien, lief, op slag en onvervaard,

Want tot dat doel zijn wij het leven ingetreden;

Bewonder jij het lid? Wel ik bemin de schede:

Zouden die niet bestaan, dan was de aard niets waard.)

Dergelijk taalgebruik met een dergelijke strekking, het was uiteraard genoeg om de auteur te stigmatiseren, zelfs in het hart van de katholieke kerk, Rome. Toch moeten we Aretino’s zondeval niet zoeken, denk ik, in het spel van de potta en de cazzo,
maar in het accent dat hij vrijwel voortdurend legt op de anale opening, de sphincter die als uitgang bekend staat en die hij celebreerde als ingang. Nog eeuwenlang, we zullen het hieronder zien, is zijn naam met de coïtus per anum verbonden gebleven: ‘. . . maar wij zijn heet,’ zegt de dame in de staart van sonnet III tegen haar minnaar, ‘En kunnen zo geil naar een lid verlangen,/Dat wij de zuil ook in de kont ontvangen.’ En in het tweede kwatrijn van sonnet II luidt het: ‘Kies nieuwe plek als jij verveeld bent in de pruim;/Het is toch zo: een echte vent vindt in de kont lol!’ (rijmend op ‘mondvol’; in het Italiaans is het ook mooi: Ch’uomo non è chi non è buggiarone). In VII wordt de anale entree het kenmerk voor eenieder die ‘kundig’ is; in sonnet VIII lonkt ‘uw kont’ zo ‘gul en fijn’ dat de heer moet verzuchten ‘Laat dit maar ‘t einde van mijn stamboom zijn.’ In X dicht Aretino venijnig, en met gevoel voor de realiteit:

Ik wil hem in mijn reet. — 0 nee, mevrouw, dat nooit,

dat is een zonde die ik nimmer wil begaan,

dat matigen zich slechts kerkprelaten aan

die voor de eeuwigheid hun smaak hebben vergooid.

Niet voor niets gold het in die tijd dat Roma het omgekeerde van Amor was.

We vinden in Aretino’s tekst inderdaad zo nu en dan sporen die naar een speciale seksuele houding of activiteit verwijzen, maar het is ook logisch dat zijn regels vooral de wellust moesten verwoorden die aan de door Romano/Raimondi gemaakte prenten inherent geacht werd.

Welke standen dat waren is hier van minder belang, ook al omdat ze tegenwoordig tot de bagage behoren van eenieder die behoorlijk is opgevoed, uitgezonderd wellicht die ‘stand’ waarbij men zich kruist terwijl de vrouw een kind de borst geeft (copulatio lac tans), Sonnet XV: ‘De zuigeling zuigt en zo zuigt jouw vagijn,/je geeft melk en ontvangt melk tegelijk.’ De bibliotheek van het British Museum heeft een microfilm van een sonetti-uitgave die aan het eind van de jaren twintig in Italië werd teruggevonden door de bibliograaf Max Sander en waarvan sommigen, en met name de tweede eigenaar Waker Toscanini, aannemen dat het het enige overlevende exemplaar is van de uitgave uit 1527. Legman, die Toscanini’s exemplaar bestudeerde en zijn mening deelde, kondigde in The Horn Book een onthullende studie met betrekking tot dit exemplaar aan maar die is helaas nooit verschenen. Kearney meldt in zijn History of Erotic Literature dat het exemplaar in 1978 verkocht is aan de erotica-verzameiaar Kraus en dat het zich momenteel in een ‘eminente’ Zwitserse collectie bevindt. David Foxon (Libertine Literature in England) is echter van mening dat dit exemplaar, zowel beoordeeld op de staat van de prenten als de tekst, ‘niet erg dicht bij 1525 gedateerd mag worden.’

Foxon heeft daarnaast vast kunnen stellen dat de afbeeldingen weliswaar gespiegeld zijn maar verder precies de vormgeving hebben van een aantal fragmenten van prenten die zich ook in de British Library bevinden en waarvan men aanneemt dat dat de enige restanten zijn van de originele druk naast één enkele volledige prent, eveneens in de bedoelde bibliotheek (de fragmenten staan in Foxon en Kearney afgebeeld, ze vertonen voornamelijk vrouwenhoofden). Dezelfde volledige prent bevindt zich ook in de Albertina (Wenen) en men neemt aan dat deze ene afbeelding werd uitgezonderd omdat daarop geen geslachtsdelen te zien zijn.

(wordt vervolgd)

Ed Schilders: Pietro Aretino. De geschiedenis van een reputatie (2)

kempis poetry magazine

Filed under: KEMP = MAG POETRY LIBRARY,CLASSIC POETRY,Aretino, Pietro,FICTION & NON-FICTION,NONFICTION: ESSAYS & STORIES,Ed Schilders

Gronama gedicht: Kantoren

Kantoren

Als des avonds
de tikkenden
en klikkenden
verdwenen zijn
lijken hun gebouwen
als uit dood gehouwen.

Gronama

Gronama: v, 1965, dichteres/beeldend kunstenares, houdt zich sinds 2006 intensief bezig met het fenomeen taal. Van te lijf gaan tot subtieler, alles kan in haar filosofie. Dit uit zich in gedichten, beeldgedichten en taalexperimenten die na voltooiing graag worden gedeeld met de lezer. Werk is vanaf 2006 met regelmaat te lezen, zoals in: Prado, Permafrost, Weirdo’s, Op Ruwe Planken, ‘t Prieeltje, Verlaine, Parmentier, Schoon Schip, Krakatau, OpSpraak.
Gronama heeft meerdere nominaties gekregen o.a. in 2007 voor de Literaire Prijs Gelderland 2007 (georganiseerd door Prov. Gelderland) en literair tijdschrift Parmentier en in 2010 voor de Gorcumse literatuurprijs 2008/2009 (georganiseerd door o.a. literair tijdschrift Schoon Schip).
Contact: poeziebox@hotmail.com

kempis poetry magazine

Filed under: KEMP = MAG POETRY LIBRARY,POETRY ARCHIVE,Archive G-H,KEMP = MAG POETRY LIBRARY,MODERN POETRY,Gronama

Studium Generale UU: De biografie, een wetenschappelijk en literair genre

D e b i o g r a f i e
Een wetenschappelijk en literair genre
Studium Generale Universiteit Utrecht & SLAU
19 oktober – 9 november 2010

De biografie is begonnen als wetenschappelijk genre, maar heeft een enorme opmars gemaakt buiten de universiteit. Niet alleen belangrijke en historische figuren als Renate Rubinstein en prins Bernhard krijgen hun biografie, ook de ‘gewone man’ staat in de belangstelling, net als de familiegeschiedenis.

Waarom lezen we zo graag tot in detail over het leven van een ander? En hoe is het om jarenlang onderzoek te doen in persoonlijke archieven? Literaire biografieën draaien soms om mythevorming en schandaal: het verhaal gaat een eigen leven leiden. Vaker is er sprake van ontmythologisering: een grote figuur als Napoleon wordt van zijn voetstuk gestoten door hem al te menselijk voor te stellen.

Wetenschappelijke biografieën moeten vlot geschreven zijn, zonder te bezwijken aan een overvloed aan historisch bewijs. Maar hoe zit het met dat bewijs? Biografen van historische personen missen hun primaire bron. Dagboeken en getuigenissen worden soms geschreven met het oog op de toekomstige lezer. Hoe ontrafel je schijn en werkelijkheid? De opkomst van de nieuwe media maakt dit nog lastiger. Ook bij nog levende personen ontstaan moeilijkheden: hoe verhoudt de biograaf zich tot zijn onderwerp? Kun je wel objectief over een ander mens schrijven? En vraagt de lezer daar wel om?

Dit programma kwam tot stand i.s.m. Stichting Literaire Activiteiten Utrecht (SLAU).

Programma

Dinsdag 19 oktober
Op afstand. De biograaf en zijn onderwerp
Prof. dr. Hans Renders (Biografie Instituut RuG) en Onno Blom (schrijver en journalist)
Live / Opname

De biografie is van een wetenschappelijk genre beoefend aan de universiteit uitgegroeid tot publiekslieveling. Wat betekent dat voor de eisen die aan een biografie gesteld worden? Volgens prof. Hans Renders moet een wetenschappelijke biografie even goed geschreven zijn als een literaire roman. Hoe kenmerkt zich dan een wetenschappelijk verantwoorde biografie? Hoe zit het met zaken als objectiviteit en de betrokkenheid bij het onderwerp? Deze vragen komen ook naar voren in het werk van Onno Blom. Blom leerde als biograaf van Jan Wolkers zijn onderwerp goed kennen. Hoe houd je de benodigde afstand als er een vriendschappelijke relatie tussen biograaf en gebiografeerde ontstaat? Of is die afstand hoe dan ook een illusie?

Dinsdag 26 oktober
Verborgen geschiedenissen. Dagboek en archief
Dr. Jolande Withuis (socioloog, NIOD) en Annejet van der Zijl (schrijver)
Live / Opname

Dr. Jolande Withuis schreef een biografie van verzetsheld Pim Boellaard, bekroond met de Erik Hazelhoff Biografieprijs 2010. Hoe gaat zo’n jarenlang project in z’n werk? Het schrijven over een vaderlandse held, maakt dat een eigen interpretatie van het beschreven leven niet lastig? Biografen zitten jarenlang ‘verstopt’ in archieven, snuffelen in dagboeken en sporen getuigen op, soms de laatste die nog leven, in andere gevallen getuigen die alleen bestaan op papier. Annejet van der Zijl schreef biografieën van Annie M.G. Schmidt en recentelijk van Prins Bernhard. Personen waar een publieke beeldvorming van bestaat. Biografie en beeldvorming kunnen elkaar wederzijds beïnvloeden – eenmaal uit het archief naar boven gekomen, gaat de biografie een leven leiden in de publieke sfeer.

Dinsdag 2 november
Het verhaal van je leven. Literatuur en filosofie
Hans Goedkoop (historicus en biograaf) en prof. dr. Joachim Duyndam (Wijsbegeerte, UvH)
Live / Opname

Waarom lezen mensen graag biografieën? Wat levert het op om je te verdiepen in het leven van een ander? Aan de ene kant kan een biografie een visie geven op het werk van een schrijver, kunstenaar of historisch figuur. Maar de biografie leert ook iets over je eigen leven. Hans Goedkoop, biograaf en literatuurbeschouwer, stelt dat de biografie een perspectief toevoegt aan het leven, en antwoord geeft op de vraag hoe we betekenis geven aan het leven. Prof. Joachim Duyndam benadert het levensverhaal vanuit de humanistiek. Welke functie kan een biografie, of meer algemeen levensverhalen, vervullen in de zoektocht naar identiteit en het vormgeven van je eigen leven?

Dinsdag 9 november
De mens als mythe. Pessoa en Lorca
Michaël Stoker (Literatuurwetenschap, UU) en Peter Valkenet (vertaler Spaans)
Let op, programmawijziging t.o.v. brochure!
Meer horen over Lorca? 7 t/m 21 november vindt het Lorca Festival plaats in Utrecht
Live / Opname

In de laatste lezing komen twee internationale grootheden aan bod: Fernando Pessoa en Federico Garcia Lorca. Schrijvers die sinds hun dood bijna mythische proporties hebben aangenomen. Michaël Stoker doet onderzoek naar Pessoa, die in thuisland Portugal zo’n status heeft dat hij bijna uit het wetenschappelijke veld verdwenen is. Wat kun je schrijven over een nationale mythe? En hoe ga je om met de talloze heteroniemen, oftewel verschillende persona’s, die Pessoa voor zichzelf schiep? De mythevorming rond Lorca heeft verregaande consequenties gehad: een juridische strijd leidde tot het openen van het massagraf waarin zijn stoffelijke resten zouden liggen. Het graf was leeg.
Peter Valkenet vertelt over de fascinatie voor dit soort verhalen. Hoe is biografie verweven met cultuurgeschiedenis en actualiteit?

Aula van het Academiegebouw, Utrecht
Tijd: 20.00 tot 21.30 uur