Happy New Year

2 0 1 1

The editors of KEMPIS.NL POETRY MAGAZINE wish you a

H A P P Y N E W Y E A R

Photo’s © Hans Hermans – London fireworks 2010

kempis.nl poetry magazine

More in: Art & Poetry News 2011, Hans Hermans Photos

Dylan Thomas: And Death Shall Have No Dominion

Dylan Thomas
(1914 – 1953)

And Death Shall Have No Dominion

And death shall have no dominion.
Dead mean naked they shall be one
With the man in the wind and the west moon;
When their bones are picked clean and the clean bones gone,
They shall have stars at elbow and foot;
Though they go mad they shall be sane,
Though they sink through the sea they shall rise again;
Though lovers be lost love shall not;
And death shall have no dominion.

And death shall have no dominion.
Under the windings of the sea
They lying long shall not die windily;
Twisting on racks when sinews give way,
Strapped to a wheel, yet they shall not break;
Faith in their hands shall snap in two,
And the unicorn evils run them through;
Split all ends up they shan’t crack;
And death shall have no dominion.

And death shall have no dominion.
No more may gulls cry at their ears
Or waves break loud on the seashores;
Where blew a flower may a flower no more
Lift its head to the blows of the rain;
Though they be mad and dead as nails,
Heads of the characters hammer through daisies;
Break in the sun till the sun breaks down,
And death shall have no dominion.

Dylan Thomas poetry

kempis.nl poetry magazine

Hank Denmore: Moord in lichtdruk (27)

Hank Denmore

Moord in lichtdruk

zevenentwintig

De andere morgen scheen de zon door het openstaande venster en verwarmde de naakte arm van Evelyne. Deze werd langzaam wakker en gooide het laken van haar af. Even bleef ze nog liggen genieten van de zon die nu haar hele lichaam verwarmde, pyjama’s waren niet voor haar uitgevonden. Haar slanke en gespierde lichaam had een lichtbruine tint die ze van haar Colombiaanse moeder had meegekregen. De slaapkamer was vrouwelijk ingericht, met veel kant en lichte zonnige kleuren. Na een snelle douche en een licht ontbijt ging ze weer naar haar kantoor. Ze keek in het laboratorium van Otto Winkler. Deze zat in een Kodak-handleiding te lezen.
‘Otto, ik heb iets eigenaardigs gehoord. Ik was in de Coconutbar en op een gegeven ogenblik maakte de eigenaar de opmerking "Weer een veld gevuld in de database". Hoeveel bareigenaars ken jij die verstand hebben van databases?’
‘Ja, dat is inderdaad eigenaardig. Een bareigenaar hoort verstand van drankjes en cocktails te hebben.’
Ze vertelde van het bezoek aan de bar, de door het meisje gefluisterde woorden en de opmerking van Tino, de bareigenaar.
‘Staat hij dan niet in de politiecomputer?’
‘Ja, maar alleen als een vermoedelijke wapensmokkelaar. Verder is er niets van hem bekend. Misschien dat de CIA iets van hem weet.’
‘Laat Tom dit dan nagaan, wie weet wat we te weten komen. Maar waarom ben je zo nieuwsgierig naar een bareigenaar? Is er iets wat mij ontgaat?’
‘Het is misschien met een kanon op een mug schieten, maar die woorden van die ongelukkige Arabella deden me denken aan de moord op dat meisje in het blauw, je weet wel. Ik heb het gevoel dat er iets is met deze twee zaken. Vraag aan Tom of er al iets over dat meisje bekend is.’
‘Oké, ik ga direct naar hem toe, zodra ik iets weet hoor je het.’
Terwijl hij naar de deur liep riep Evelyne hem na: ‘Kijk ook eens naar die Arabella Girondi.’
Otto knikte en verdween terwijl Evelyne peinzend achter bleef.
Tom ging direct achter de terminal zitten en vroeg de politiecomputer op. Na enige vragen bevestigend te hebben ingetikt kwam er een antwoord.
Het meisje bleek Maureen Mc.Ferrit te heten, ze was een paar maanden geleden in New York gearriveerd en kwam uit Engeland. Behalve een hoteladres bleken nadere gegevens te ontbreken. Het paspoort was in Engeland aangevraagd en bleek splinternieuw te zijn. Omdat Mc.Ferrit als touriste naar New York kwam was ze door de douane doorgelaten. Het sterretje achter het paspoortnummer duidde op een speciaal onderzoek van de politie.
Tom vroeg ook inlichtingen over Arabella, maar kreeg alleen de bevestiging dat ze de partner van Tino Vandezzi was en op hetzelfde adres woonde. Verder had ze geen strafregister, hiermee kwamen ze dus niet verder.
Tom en Otto gingen naar Evelyne en vertelden wat ze te weten waren gekomen. Evelyne fronste haar mooie wenkbrauwen bij het horen van het sterretje. Meestal was er dan iets loos met het paspoort. Ze belde naar Sidney Greener, de politie-inspecteur en vroeg naar de gegevens van het paspoort. Even werd het stil aan de andere kant van de lijn.
‘Tja, Evelyne, je weet wel wat een sterretje meestal betekent, dat is CIA-spul. Dat zou ik niet mogen vertellen. Maar, denk erom je hebt het niet van mij, de vingerafdrukken blijken bij de CIA bekend te zijn. Het meisje in het blauw is waarschijnlijk door de Sovjets via Engeland naar ons gestuurd. Jouw idee over die eeltplekken was toch juist. We noemen haar maar Maureen Mc.Ferrit, want haar echte naam zullen we wel nooit aan de weet komen. Eh, Evelyne, nog iets, we hebben op een van de pieren, Pier 22 om precies te zijn, het verminkte lijk van ene Millhouse gevonden en in de 135 straat is het zielloze lichaam van een vrouw, Lolita Romanowa, gevonden. Ook zij is vóór haar dood gemarteld. Millhouse was werkzaam bij Sperry Rand hier in New York en die Lolita was zijn verloofde.’
Evelyne had tijdens deze mededeling niets gezegd maar had alles snel genoteerd. Ze bedankte de inspecteur en verbrak de verbinding weer. De twee hadden intussen gelezen wat ze noteerde en keken elkaar verbaasd aan.
‘He Evelyne, je hebt echt gelijk met dat kanon en die mug,’ zei Otto.
‘Hoezo kanon en mug?’ vroeg Heinz. Otto vertelde van de gefluisterde woorden van het verongelukte meisje.
‘Ja, maar het plotterpapier wat Maureen Mc.Ferrit bij zich moet hebben gehad kwam toch van Sperry Rand in Harrisburg? Ik zie dat verband niet zo een twee drie.’
‘Luister eens, hoeveel doden hebben we intussen gevonden die iets met Sperry te maken hadden? Maureen Mc.Ferrit, Antoine Millhouse was magazijnbediende bij Sperry en zijn verloofde Lolita Romanowa. Ze hebben alledrie iets met Sperry Rand te maken, direct of indirect.
Jongens, weet je wat ik denk? Er is iemand op de hoogte van dat verdwenen plotterpapier en die wil dat hoe dan ook in handen krijgen. Als je nagaat wat Sidney over de verwondingen bij Millhouse en Romanowa vertelde, kan dat alleen maar het gevolg zijn geweest van martelingen. Je martelt niemand enkel en alleen om hem te doden. Daarvoor zijn veel snellere methodes. Nee, die twee zijn gemarteld om inlichtingen los te krijgen. Een vermoedelijke spionne, een wapensmokkelaar en een werknemer van Sperry en zijn verloofde, ik weet haast zeker dat ik gelijk heb. Otto, je moet proberen om een paar goede foto’s van die Tino Vandezzi te maken. Ga naar de begrafenis van zijn verloofde en maak foto’s van iedereen die daar aanwezig is. Die Tino zit me niet lekker, die is meer dan alleen bareigenaar.’
Otto knikte en ging zijn Leica laden met een fijnkorrelige film, hij schroefde er een lange telelens op en zette alles klaar voor de begrafenis die de volgende dag zou plaats vinden.
‘Heinz, kijk eens of je iets van die werknemer uit Harrisburg te weten kunt komen.’
‘Ebson Simmons?’ vroeg Heinz, waarop Evelyne ja knikte. Hij ging achter de terminal zitten en maakte opnieuw verbinding met de politiecomputer. Gedurende enkele minuten was Tom geconcentreerd met het toetsenbord bezig. Toen noteerde hij wat op het scherm werd weergegeven. Het bleek dat Simmons exact in hetzelfde uur waarin het plotterpapier werd vermist dat ongeval was overkomen. Toen hij met de notities naar de kamer van Evelyne ging stond deze bij het raam en keek naar buiten.
‘Weet je dat daar al meer dan twee uur een man in een wagen zit te wachten? Zie ik nu overal spoken en lijd ik aan achtervolgingswaanzin? Wat denk jij ervan?’
Tom noteerde het autonummer en weer werd in de politiecomputer navraag gedaan. De wagen bleek op naam te staan van ene Vincente Garcioli. Die Garcioli was een gansterboss en had zijn domicilie in Harrisonstreet.
Tom keek Evelyne aan: ‘In onze straat woont niemand die ook maar in de verte iets met gangsters te maken kan hebben. Ik denk dat hij er echt op jou staat te wachten. Als ik jou was zou ik hier een broodje blijven eten en niet naar huis gaan.’

Hank Denmore: Moord in lichtdruk

kempis.nl poetry magazine

(wordt vervolgd)

Gronama gedicht: Ontdaan

ontdaan

in rouw gehulde huizen
staan nietig onder zoveel donkerte daarboven
druppelend van vocht, gebogen, strammig
net als kale bomen trouwe metgezellen van de herfst

geel licht
schijnt uit smalle ramen, men vermoedt de zon daarachter
kleine koude mensjes worden motvlinders die vliegen tegen glas

nachtblauw blijft de hemel boven lantaarnpalen, zwakke broeders
met hun veel te zwakke schijnsels, niets verlicht november zonder maan

©2010 Gronama

kempis.nl poetry magazine

Düsseldorf K21, Auswertung der Flugdaten

Andreas Gursky – courtesy K21

Ludger Gerdes – courtesy K21

Reinhard Mucha – courtesy K21

Thomas Ruff – courtesy K21

Thomas Struth – courtesy K21

Düsseldorf, Auswertung der Flugdaten

„Auswertung der Flugdaten“ at K21 is an arresting exhibition reflecting on art in the 80-es from a Düsseldorfer perspective.
The Düsseldorfer art scene with the Art Academy in the centre has been a major influence in the development of art since the sixties. Beuys, Becher, Struth, Gursky, Ruff, Spoerri, Broodthaers, Richter, Immendorf; there seems to be no end to the list of illustrious names that are linked to Düsseldorf and to the Academy. This exhibition which is curated by Julian Heynen and Valeria Liebermann, demonstrates convincingly the quality of the art that emerged from the Düsseldorfer scene and from the (art) spirit of the 80-es. Artists include Thomas Ruff, Andreas Gursky, Thomas Schutte, Ludger Gerdes, Isa Genzken and Reinhard Mucha with a brilliant installation. Here are a few pictures and a ► LINK to the website of the Academy.

Anton K., December 2010

kempis.nl poetry magazine

More in: Anton K. Photos & Observations, Art & Poetry News 2010, Galerie Deutschland

Anton Chekhov: An Enigmatic Nature

Anton Chekhov

(Anton Tsjechov 1860-1904)

An Enigmatic Nature

ON the red velvet seat of a first-class railway carriage a pretty lady sits half reclining. An expensive fluffy fan trembles in her tightly closed fingers, a pince-nez keeps dropping off her pretty little nose, the brooch heaves and falls on her bosom, like a boat on the ocean. She is greatly agitated.
On the seat opposite sits the Provincial Secretary of Special Commissions, a budding young author, who from time to time publishes long stories of high life, or "Novelli" as he calls them, in the leading paper of the province. He is gazing into her face, gazing intently, with the eyes of a connoisseur. He is watching, studying, catching every shade of this exceptional, enigmatic nature. He understands it, he fathoms it. Her soul, her whole psychology lies open before him.
"Oh, I understand, I understand you to your inmost depths!" says the Secretary of Special Commissions, kissing her hand near the bracelet. "Your sensitive, responsive soul is seeking to escape from the maze of —- Yes, the struggle is terrific, titanic. But do not lose heart, you will be triumphant! Yes!"
"Write about me, Voldemar!" says the pretty lady, with a mournful smile. "My life has been so full, so varied, so chequered. Above all, I am unhappy. I am a suffering soul in some page of Dostoevsky. Reveal my soul to the world, Voldemar. Reveal that hapless soul. You are a psychologist. We have not been in the train an hour together, and you have already fathomed my heart."
"Tell me! I beseech you, tell me!"
"Listen. My father was a poor clerk in the Service. He had a good heart and was not without intelligence; but the spirit of the age — of his environment — vous comprenez? — I do not blame my poor father. He drank, gambled, took bribes. My mother — but why say more? Poverty, the struggle for daily bread, the consciousness of insignificance — ah, do not force me to recall it! I had to make my own way. You know the monstrous education at a boarding-school, foolish novel-reading, the errors of early youth, the first timid flutter of love. It was awful! The vacillation! And the agonies of losing faith in life, in oneself! Ah, you are an author. You know us women. You will understand. Unhappily I have an intense nature. I looked for happiness — and what happiness! I longed to set my soul free. Yes. In that I saw my happiness!"
"Exquisite creature!" murmured the author, kissing her hand close to the bracelet. "It’s not you I am kissing, but the suffering of humanity. Do you remember Raskolnikov and his kiss?"
"Oh, Voldemar, I longed for glory, renown, success, like every — why affect modesty? — every nature above the commonplace. I yearned for something extraordinary, above the common lot of woman! And then — and then — there crossed my path — an old general — very well off. Understand me, Voldemar! It was self-sacrifice, renunciation! You must see that! I could do nothing else. I restored the family fortunes, was able to travel, to do good. Yet how I suffered, how revolting, how loathsome to me were his embraces — though I will be fair to him — he had fought nobly in his day. There were moments — terrible moments — but I was kept up by the thought that from day to day the old man might die, that then I would begin to live as I liked, to give myself to the man I adore — be happy. There is such a man, Voldemar, indeed there is!"
The pretty lady flutters her fan more violently. Her face takes a lachrymose expression. She goes on:
"But at last the old man died. He left me something. I was free as a bird of the air. Now is the moment for me to be happy, isn’t it, Voldemar? Happiness comes tapping at my window, I had only to let it in — but — Voldemar, listen, I implore you! Now is the time for me to give myself to the man I love, to become the partner of his life, to help, to uphold his ideals, to be happy — to find rest — but — how ignoble, repulsive, and senseless all our life is! How mean it all is, Voldemar. I am wretched, wretched, wretched! Again there is an obstacle in my path! Again I feel that my happiness is far, far away! Ah, what anguish! — if only you knew what anguish!"
"But what — what stands in your way? I implore you tell me! What is it?"
"Another old general, very well off—-"
The broken fan conceals the pretty little face. The author props on his fist his thought — heavy brow and ponders with the air of a master in psychology. The engine is whistling and hissing while the window curtains flush red with the glow of the setting sun.

Anton Chekhov (Tsjechov) short stories\

kempis.nl poetry magazine

Delmira Agustini: Al Claro De Luna

Delmira Agustini

(1886-1914)

Al Claro De Luna

La luna es pálida y triste, la luna es exangüe y yerta.
La media luna figúraseme un suave perfil de muerta…
Yo que prefiero a la insigne palidez encarecida
De todas las perlas árabes, la rosa recién abierta,

En un rincón del terruño con el color de la vida,
Adoro esa luna pálida, adoro esa faz de muerta!
Y en el altar de las noches, como una flor encendida
Y ebria de extraños perfumes, mi alma la inciensa rendida.

Yo sé de labios marchitos en la blasfemia y el vino,
Que besan tras de la orgia sus huellas en el camino;
Locos que mueren besando su imagen en lagos yertos…
Porque ella es luz de inocencia, porque a esa luz misteriosa
Alumbran las cosas blancas, se ponen blancas las cosas,
Y hasta las almas más negras toman clarores inciertos!

In The Light Of The Moon

The moon is pallid and sad, the moon is bloodless and cold.

I imagine the half-moon as a profile of the dead…

And beyond the reknowned and praised pallor

Of Arab pearls, I prefer the rose in recent bud.

In a corner of this land with the colors of earth,

I adore this pale moon, I adore this death mask!

And at the altar of the night, like a flower inflamed,

Inebriated by strange perfumes, my soul resigns.

I know of lips withered with blasphemy and wine;

After an orgy they kiss her trace in the lane.

Insane ones who die kissing her image in lakes…

Because she is light of innocence, because white things

Illuminate her mysterious light, things taking on white,

And even the blackest souls become uncertainly bright.

Delmira Augustini poetry

kempis.nl poetry magazine

Giacomo Leopardi: Passero solitario

Giacomo Leopardi

(1798-1837)

Passero solitario

D’in su la vetta della torre antica,

Passero solitario, alla campagna

Cantando vai finché non more il giorno;

Ed erra l’armonia per questa valle.

Primavera dintorno

Brilla nell’aria, e per li campi esulta,

Sì ch’a mirarla intenerisce il core.

Odi greggi belar, muggire armenti;

Gli altri augelli contenti, a gara insieme

Per lo libero ciel fan mille giri,

Pur festeggiando il lor tempo migliore:

Tu pensoso in disparte il tutto miri;

Non compagni, non voli,

Non ti cal d’allegria, schivi gli spassi;

Canti, e così trapassi

Dell’anno e di tua vita il più bel fiore.

Oimè, quanto somiglia

Al tuo costume il mio! Sollazzo e riso,

Della novella età dolce famiglia,

E te german di giovinezza, amore,

Sospiro acerbo de’ provetti giorni,

Non curo, io non so come; anzi da loro

Quasi fuggo lontano;

Quasi romito, e strano

Al mio loco natio,

Passo del viver mio la primavera.

Questo giorno ch’omai cede alla sera,

Festeggiar si costuma al nostro borgo.

Odi per lo sereno un suon di squilla,

Odi spesso un tonar di ferree canne,

Che rimbomba lontan di villa in villa.

Tutta vestita a festa

La gioventù del loco

Lascia le case, e per le vie si spande;

E mira ed è mirata, e in cor s’allegra.

Io solitario in questa

Rimota parte alla campagna uscendo,

Ogni diletto e gioco

Indugio in altro tempo: e intanto il guardo

Steso nell’aria aprica

Mi fere il Sol che tra lontani monti,

Dopo il giorno sereno,

Cadendo si dilegua, e par che dica

Che la beata gioventù vien meno.

Tu, solingo augellin, venuto a sera

Del viver che daranno a te le stelle,

Certo del tuo costume

Non ti dorrai; che di natura è frutto

Ogni vostra vaghezza.

A me, se di vecchiezza

La detestata soglia

Evitar non impetro,

Quando muti questi occhi all’altrui core,

E lor fia vòto il mondo, e il dì futuro

Del dì presente più noioso e tetro,

Che parrà di tal voglia?

Che di quest’anni miei? che di me stesso?

Ahi pentirommi, e spesso,

Ma sconsolato, volgerommi indietro.

The Lonely Sparrow

Thou from the top of yonder antique tower,

O lonely sparrow, wandering, hast gone,

Thy song repeating till the day is done,

And through this valley strays the harmony.

How Spring rejoices in the fields around,

And fills the air with light,

So that the heart is melted at the sight!

Hark to the bleating flocks, the lowing herds!

In sweet content, the other birds

Through the free sky in emulous circles wheel,

In pure enjoyment of their happy time:

Thou, pensive, gazest on the scene apart,

Nor wilt thou join them in the merry round;

Shy playmate, thou for mirth hast little heart;

And with thy plaintive music, dost consume

Both of the year, and of thy life, the bloom.

Alas, how much my ways

Resemble thine! The laughter and the sport,

That fill with glee our youthful days,

And thee, O love, who art youth’s brother still,

Too oft the bitter sigh of later years,

I care not for; I know not why,

But from them ever distant fly:

Here in my native place,

As if of alien race,

My spring of life I like a hermit pass.

This day, that to the evening now gives way,

Is in our town an ancient holiday.

Hark, through the air, that voice of festal bell,

While rustic guns in frequent thunders sound,

Reverberated from the hills around.

In festal robes arrayed,

The neighboring youth,

Their houses leaving, o’er the roads are spread;

They pleasant looks exchange, and in their hearts

Rejoice. I, lonely, in this distant spot,

Along the country wandering,

Postpone all pleasure and delight

To some more genial time: meanwhile,

As through the sunny air around I gaze,

My brow is smitten by his rays,

As after such a day serene,

Dropping behind yon distant hills,

He vanishes, and seems to say,

That thus all happy youth must pass away.

Thou, lonely little bird, when thou

Hast reached the evening of the days

Thy stars assign to thee,

Wilt surely not regret thy ways;

For all thy wishes are

Obedient to Nature’s law. But ah!

If I, in spite of all my prayers,

Am doomed the hateful threshold of old age

To cross, when these dull eyes will give

No response to another’s heart,

The world to them a void will be,

Each day become more full of misery,

How then, will this, my wish appear

In those dark hours, that dungeon drear?

My blighted youth, my sore distress,

Alas, will then seem happiness!

Giacomo Leopardi poetry

kempis.nl poetry magazine

Hank Denmore: Moord in lichtdruk (26)

Hank Denmore

Moord in lichtdruk

zesenwintig

Evelyne ging zitten en sloeg haar ene been discreet over het andere. Mocht Tino tegenover haar willen gaan zitten dan had hij in elk geval geen kans om iets meer dan haar knieën te zien.
‘Mevrouwtje, waarmee kan ik u van dienst zijn?’ vroeg Tino met een ondanks zijn vriendelijk vragen toch harde stem. Dit moest inderdaad een keiharde zakenman zijn die desnoods over lijken ging, dacht Evelyne.
Behoedzaam vroeg ze: ‘Bent u in het bezit van een goudkleurige Ford?’
‘Ja, die heb ik een, maar er rijden in New York duizenden van die wagens rond.’
Evelyne noemde het kenteken en keek naar de reactie van de man.
‘Ja, dat is mijn wagen, wat is er aan de hand en wie bent u?’
‘Meneer Vandezzi, mag ik vragen of u een roodharige dame kent?’
‘Dat is mijn vriendin Arabella,’ zei Tino met een gespannen stem.
‘Dan heb ik een treurige mededeling voor u. Heeft de politie u nog niet gebeld?’
‘De politie, wat is er eigenlijk aan de hand. Heeft Arabella weer eens fout geparkeerd?’
‘Was het maar waar,’ zei Evelyne waarna ze even zweeg.
‘Heeft ze dan een aanrijding gehad? Ik zeg altijd dat ze niet zo hard moet rijden, maar net als alle vrouwen luistert ze daar niet naar.’
‘Ik reed toevallig achter haar en zag dat ze moeite met de wagen had. Na een paar honderd meter knalde ze op een geparkeerde vrachtwagen. Ze is zeer zwaar gewond en is naar een ziekenhuis gebracht.’
Dat ze al naar het mortuarium was gebracht vertelde ze maar niet. Ook wat het meisje haar toegefluisterd had verzweeg ze.
‘Jezus, wat een beroerde tijding komt u brengen. Weet u soms naar welk ziekenhuis ze is gebracht?’
‘Nee, dat weet ik niet, maar er is een politieagent bij geweest. Die zal dat wel weten. Uw wagen zal ook wel weggesleept zijn, die is midden op de straat blijven staan.’
Tino greep naar de telefoon en belde naar het wijkbureau van de politie. Na zich bekend te hebben gemaakt vroeg hij om inlichtingen en schreef enkele krabbels op een papier. Toen riep hij de manager en zei dat de wagen gehaald moest worden.
‘De politie zoekt uit naar welk hospitaal ze is gebracht, ze bellen terug als ze iets weten.’
Toen keek hij Evelyne weer aan alsof het nu pas tot hem doordrong dat ze voor hem een volkomen vreemde was.
‘Wie bent u eigenlijk om zoveel moeite te doen om me dit nare bericht te komen vertellen?’
‘Mijn naam is Evelyne Steinbruch, ik ben privé-detective. Zoals ik al zei was het louter toeval dat ik getuige was van het ongeval. Natuurlijk probeerde ik eerste hulp te verlenen tot ze haar kwamen halen.’
‘Weet u ook hoe erg ze gewond is? Ik wil zo snel mogelijk naar haar toe.’
Evelyne zweeg en keek naar de man terwijl ze bijna onmerkbaar met haar hoofd nee schudde. De keiharde zakenman zag dit gebaar en riep: ‘Wilt u zeggen dat er geen hoop meer is?’
‘Ik ben bang dat u zich op het ergste moet voorbereiden, ze was zeer zwaar gewond.’
‘Dan weet ik wel wat de afloop zal zijn.’ Bitter voegde hij er aan toe: ‘Weer een veld meer gevuld in de database van de gemeentecomputer.’
De telefoon rinkelde en haastig nam Tino de hoorn van de haak: ‘Ja, wat is er?’
Na even geluisterd te hebben zei hij: ‘Ja, daar spreekt u mee. Ja, dat is mijn verloofde Arabella Girondi.’ Aandachtig luisterde hij en het gezicht van de harde zakenman vertrok in een grotesk masker. Evelyne snapte wel wat er aan het andere eind van de lijn werd gezegd en stond stilletjes op.
Tino slikte even en legde de hoorn zacht op het toestel. Met een vreemde stem zei hij: ‘Ja, u had gelijk, Arabella is onderweg naar het hospitaal overleden zonder nog bij kennis te zijn gekomen. Vind u het erg om te gaan? Ik moet naar haar toe om ze te identificeren. Ze had alleen mij nog.’
Evelyne ging naar de deur en nee schuddend tegen de manager liep ze de trap af en ging naar huis, belde Tom op om te zeggen dat ze veilig thuis was. Toen zocht ze meteen haar bed op om over alles nog eens diep na te denken en om hopelijk te slapen.

Hank Denmore: Moord in lichtdruk

kempis.nl poetry magazine

(wordt vervolgd)

Velimir Chlebnikov: Midnight Estate

Velimir Chlebnikov

(Велимир Хлебников 1885-1922)

Midnight Estate

Midnight estate, Genghis Khanerate!
Rustle, blue birches.
Bright sunset, Zarathustrate!
And you, blue sky, Mozartate!
You twilight-cloud, be Goya!
And you at night, cloud, rainate!
A whirlwind of smiles just flew by,
Laughing with claws of shrieking,
Then I saw the hangman
And surveyed boldly the midnight hush.
And I called you, bold-featured,
And he brought the drowned back from the river.
"Their forget-me-not is louder than a scream," -
I told the sail of night.
The earth’s axis splashed out another day,
Night’s bulk is closing in.
I dreamed I saw a salmon-girl
In the waves of a midnight waterfall.
The pines are Tatared by the tempest
And the Mongol rainclouds move,
Yet words close in, Cains of silence, -
And these saints are fallen.
And with his guard blue Hasdrubal
Walked heavily to the stone ball.

Velimir Chlebnikov poetry

kempis.nl poetry magazine

Düsseldorf, K21 Collection

Nathalie Djurnberg

Nam June Paik, installation

Juan Munoz

Christian Boltanski

Thomas Schütte

Thomas Hirschhorn

Valerie Favre

Paloma Varga Weisz

Ralf Ziervogel, part of wall drawing

Düsseldorf, K21 Collection

K21 is Düsseldorf’s museum of contemporary art, a 20 minute walk away from K20. On view are parts of the Collection Nordrhein-Westfalen plus a special exhibition ‘Auswertung der Flugdaten’, on which i will come back in a later note. Here are pictures of the collection with works by Christian Boltanski, Thomas Hirschhorn, Nathalie Djurnberg, Juan Munoz, Thomas Schütte, Valerie Favre, Paloma Varga Weisz, Ralf Ziervogel and Nam June Paik.

Anton K. December 2010

kempis.nl poetry magazine

More in: Anton K. Photos & Observations, Art & Poetry News 2010, Galerie Deutschland

Nikola Vaptsarov: A Song

Nikola Vaptsarov

(1909-1942)

A Song

Over Pirin

howling winds

the forests sway.

We were seven

set out to fight

far away;

very soon then

we lost sight

both of Pirin

and its starry night.

In the thickets

with wild beasts we slept

and across the border

thus we crept.

On the grass

we seemed to see the stains

of our fathers’ blood

washed by the rains.

And we seemed to hear

the green leaves say

where our mothers

in the ground buried lay.

We knew

when we saw earth ruddy-red,

that our first love

there lay dead.

Seven of us

set out to fight.

Only three of us

came back in the night.

Nikola Vaptsarov poetry

kempis.nl poetry magazine

kempis.nl

New

Categories