kempis.nl
.jpg)
Masaoka Shiki
(1867-1902)
Tanka 6
the bucket’s water
poured out and gone,
drop by drop
dew drips like pearls
from the autumn flowers
Tanka 7
on the pine needles,
each of the slender needles,
a dewdrop rests—
a thousand pearls lie
quivering, yet never fall
Masaoka Shiki poetry
kempis.nl poetry magazine
More in: Shiki, Masaoka
.jpg)
Anton Chekhov
(Anton Tsjechov 1860-1904)
The Murder II
On Annunciation Day, after the mail train had been sent off, Matvey was sitting in the refreshment bar, talking and drinking tea with lemon in it.
The waiter and Zhukov the policeman were listening to him.
"I was, I must tell you," Matvey was saying, "inclined to religion from my earliest childhood. I was only twelve years old when I used to read the epistle in church, and my parents were greatly delighted, and every summer I used to go on a pilgrimage with my dear mother. Sometimes other lads would be singing songs and catching crayfish, while I would be all the time with my mother. My elders commended me, and, indeed, I was pleased myself that I was of such good behaviour. And when my mother sent me with her blessing to the factory, I used between working hours to sing tenor there in our choir, and nothing gave me greater pleasure. I needn’t say, I drank no vodka, I smoked no tobacco, and lived in chastity; but we all know such a mode of life is displeasing to the enemy of mankind, and he, the unclean spirit, once tried to ruin me and began to darken my mind, just as now with my cousin. First of all, I took a vow to fast every Monday and not to eat meat any day, and as time went on all sorts of fancies came over me. For the first week of Lent down to Saturday the holy fathers have ordained a diet of dry food, but it is no sin for the weak or those who work hard even to drink tea, yet not a crumb passed into my mouth till the Sunday, and afterwards all through Lent I did not allow myself a drop of oil, and on Wednesdays and Fridays I did not touch a morsel at all. It was the same in the lesser fasts. Sometimes in St. Peter’s fast our factory lads would have fish soup, while I would sit a little apart from them and suck a dry crust. Different people have different powers, of course, but I can say of myself I did not find fast days hard, and, indeed, the greater the zeal the easier it seems. You are only hungry on the first days of the fast, and then you get used to it; it goes on getting easier, and by the end of a week you don’t mind it at all, and there is a numb feeling in your legs as though you were not on earth, but in the clouds. And, besides that, I laid all sorts of penances on myself; I used to get up in the night and pray, bowing down to the ground, used to drag heavy stones from place to place, used to go out barefoot in the snow, and I even wore chains, too. Only, as time went on, you know, I was confessing one day to the priest and suddenly this reflection occurred to me: why, this priest, I thought, is married, he eats meat and smokes tobacco — how can he confess me, and what power has he to absolve my sins if he is more sinful that I? I even scruple to eat Lenten oil, while he eats sturgeon, I dare say. I went to another priest, and he, as ill luck would have it, was a fat fleshy man, in a silk cassock; he rustled like a lady, and he smelt of tobacco too. I went to fast and confess in the monastery, and my heart was not at ease even there; I kept fancying the monks were not living according to their rules. And after that I could not find a service to my mind: in one place they read the service too fast, in another they sang the wrong prayer, in a third the sacristan stammered. Sometimes, the Lord forgive me a sinner, I would stand in church and my heart would throb with anger. How could one pray, feeling like that? And I fancied that the people in the church did not cross themselves properly, did not listen properly; wherever I looked it seemed to me that they were all drunkards, that they broke the fast, smoked, lived loose lives and played cards. I was the only one who lived according to the commandments. The wily spirit did not slumber; it got worse as it went on. I gave up singing in the choir and I did not go to church at all; since my notion was that I was a righteous man and that the church did not suit me owing to its imperfections — that is, indeed, like a fallen angel, I was puffed up in my pride beyond all belief. After this I began attempting to make a church for myself. I hired from a deaf woman a tiny little room, a long way out of town near the cemetery, and made a prayer-room like my cousin’s, only I had big church candlesticks, too, and a real censer. In this prayer-room of mine I kept the rules of holy Mount Athos — that is, every day my matins began at midnight without fail, and on the eve of the chief of the twelve great holy days my midnight service lasted ten hours and sometimes even twelve. Monks are allowed by rule to sit during the singing of the Psalter and the reading of the Bible, but I wanted to be better than the monks, and so I used to stand all through. I used to read and sing slowly, with tears and sighing, lifting up my hands, and I used to go straight from prayer to work without sleeping; and, indeed, I was always praying at my work, too. Well, it got all over the town ‘Matvey is a saint; Matvey heals the sick and senseless.’ I never had healed anyone, of course, but we all know wherever any heresy or false doctrine springs up there’s no keeping the female sex away. They are just like flies on the honey. Old maids and females of all sorts came trailing to me, bowing down to my feet, kissing my hands and crying out I was a saint and all the rest of it, and one even saw a halo round my head. It was too crowded in the prayer-room. I took a bigger room, and then we had a regular tower of Babel. The devil got hold of me completely and screened the light from my eyes with his unclean hoofs. We all behaved as though we were frantic. I read, while the old maids and other females sang, and then after standing on their legs for twenty-four hours or longer without eating or drinking, suddenly a trembling would come over them as though they were in a fever; after that, one would begin screaming and then another — it was horrible! I, too, would shiver all over like a Jew in a frying-pan, I don’t know myself why, and our legs began to prance about. It’s a strange thing, indeed: you don’t want to, but you prance about and waggle your arms; and after that, screaming and shrieking, we all danced and ran after one another — ran till we dropped; and in that way, in wild frenzy, I fell into fornication."
The policeman laughed, but, noticing that no one else was laughing, became serious and said:
"That’s Molokanism. I have heard they are all like that in the Caucasus."
"But I was not killed by a thunderbolt," Matvey went on, crossing himself before the ikon and moving his lips. "My dead mother must have been praying for me in the other world. When everyone in the town looked upon me as a saint, and even the ladies and gentlemen of good family used to come to me in secret for consolation, I happened to go into our landlord, Osip Varlamitch, to ask forgiveness — it was the Day of Forgiveness — and he fastened the door with the hook, and we were left alone face to face. And he began to reprove me, and I must tell you Osip Varlamitch was a man of brains, though without education, and everyone respected and feared him, for he was a man of stern, God-fearing life and worked hard. He had been the mayor of the town, and a warden of the church for twenty years maybe, and had done a great deal of good; he had covered all the New Moscow Road with gravel, had painted the church, and had decorated the columns to look like malachite. Well, he fastened the door, and — ‘I have been wanting to get at you for a long time, you rascal, . . . ‘ he said. ‘You think you are a saint,’ he said. ‘No you are not a saint, but a backslider from God, a heretic and an evildoer! . . .’ And he went on and on. . . . I can’t tell you how he said it, so eloquently and cleverly, as though it were all written down, and so touchingly. He talked for two hours. His words penetrated my soul; my eyes were opened. I listened, listened and — burst into sobs! ‘Be an ordinary man,’ he said, ‘eat and drink, dress and pray like everyone else. All that is above the ordinary is of the devil. Your chains,’ he said, ‘are of the devil; your fasting is of the devil; your prayer-room is of the devil. It is all pride,’ he said. Next day, on Monday in Holy Week, it pleased God I should fall ill. I ruptured myself and was taken to the hospital. I was terribly worried, and wept bitterly and trembled. I thought there was a straight road before me from the hospital to hell, and I almost died. I was in misery on a bed of sickness for six months, and when I was discharged the first thing I did I confessed, and took the sacrament in the regular way and became a man again. Osip Varlamitch saw me off home and exhorted me: ‘Remember, Matvey, that anything above the ordinary is of the devil.’ And now I eat and drink like everyone else and pray like everyone else. . . . If it happens now that the priest smells of tobacco or vodka I don’t venture to blame him, because the priest, too, of course, is an ordinary man. But as soon as I am told that in the town or in the village a saint has set up who does not eat for weeks, and makes rules of his own, I know whose work it is. So that is how I carried on in the past, gentlemen. Now, like Osip Varlamitch, I am continually exhorting my cousins and reproaching them, but I am a voice crying in the wilderness. God has not vouchsafed me the gift."
Matvey’s story evidently made no impression whatever. Sergey Nikanoritch said nothing, but began clearing the refreshments off the counter, while the policeman began talking of how rich Matvey’s cousin was.
"He must have thirty thousand at least," he said.
Zhukov the policeman, a sturdy, well-fed, red-haired man with a full face (his cheeks quivered when he walked), usually sat lolling and crossing his legs when not in the presence of his superiors. As he talked he swayed to and fro and whistled carelessly, while his face had a self-satisfied replete air, as though he had just had dinner. He was making money, and he always talked of it with the air of a connoisseur. He undertook jobs as an agent, and when anyone wanted to sell an estate, a horse or a carriage, they applied to him.
"Yes, it will be thirty thousand, I dare say," Sergey Nikanoritch assented. "Your grandfather had an immense fortune," he said, addressing Matvey. "Immense it was; all left to your father and your uncle. Your father died as a young man and your uncle got hold of it all, and afterwards, of course, Yakov Ivanitch. While you were going pilgrimages with your mama and singing tenor in the factory, they didn’t let the grass grow under their feet."
"Fifteen thousand comes to your share," said the policeman swaying from side to side. "The tavern belongs to you in common, so the capital is in common. Yes. If I were in your place I should have taken it into court long ago. I would have taken it into court for one thing, and while the case was going on I’d have knocked his face to a jelly."
Yakov Ivanitch was disliked because, when anyone believes differently from others, it upsets even people who are indifferent to religion. The policeman disliked him also because he, too, sold horses and carriages.
"You don’t care about going to law with your cousin because you have plenty of money of your own," said the waiter to Matvey, looking at him with envy. "It is all very well for anyone who has means, but here I shall die in this position, I suppose. . . ."
Matvey began declaring that he hadn’t any money at all, but Sergey Nikanoritch was not listening. Memories of the past and of the insults which he endured every day came showering upon him. His bald head began to perspire; he flushed and blinked.
"A cursed life!" he said with vexation, and he banged the sausage on the floor.
(to be continued)
Anton Chekhov (Tsjechov) short stories: The Murder (2)
kempis.nl poetry magazine
More in: Chekhov, Anton
.jpg)
Hank Denmore
Moord in lichtdruk
veertig
Argwanend werd in Harrisonstreet de deur door Antonio geopend en na vertoon van het huiszoekingsbevel ging hij Thomas en de rechercheur voor naar de met dure opzichtige meubels volgestopte kamer waar Garcioli resideerde. Op de vraag naar zijn wapen en wapenvergunning ontsloot deze een wandkast en overhandigde hem na enig zoeken het gevraagde. Het pistool was inderdaad een Russische Makarov en niet voorzien van een serienummer. Thomas noteerde het merk en omschreef zo goed mogelijk het wapen. Bij nadere inspectie zag hij dat het pistool gebruikssporen aan loop en kolf had, dus het pistool was niet nieuw. Hij vroeg aan Garcioli naar de herkomst van het wapen, maar die haalde zijn schouders op.
Toen Thomas zei dat de herkomst bekend moest zijn anders zou hij het wapen mee moeten nemen, haalde Garcioli nogmaals zijn schouders op. Zonder protest van Garcioli pakte Thomas het wapen in en gaf hem een reçu. Toen hij de deur al half geopend had draaide hij zich plotseling om en keek Garcioli recht in de ogen: ‘Kan het zijn dat u dit pistool van ene Tino Vandezzi heeft gekocht?’
De kleine gangsterboss gooide het vettig glanzende haar zonder enige reden achterover en zei na een voor leken niet waarneembare pauze: ‘Tino, die ken ik niet, dus kan ik daar ook niks gekocht hebben.’
Thomas knikte en vertrok met de rechercheur. Terwijl de rechercheur de radiowagen bekwaam door het verkeer loodste zat Thomas rustig na te denken. Dat Garcioli loog dat het gedrukt stond was voor hem duidelijk. In zijn diensttijd bij de politie had hij al zoveel verdachten ondervraagd dat deze gangster hem geen rad meer voor ogen kon draaien. Hij zou Greener vragen om een huiszoekingsbevel voor de Coconutbar.
De inspecteur luisterde aandachtig naar het relaas van Thomas en vroeg meteen aan de D.A. om een huiszoekingsbevel. Toen hij dit via een motorkoerier ontvangen had, ging hij met Thomas naar de Coconutbar. De twee waren in de Coconut geen onbekenden en de zwarte barman belde al naar Tino toen hij ze zag binnenkomen. Amper leunden ze tegen de bar of Tino kwam hen al tegemoet gelopen.
‘Waarmee kan ik de heren van dienst zijn, een borrel mag natuurlijk niet in diensttijd?’
‘Je kunt ons je inklaringsvergunning van die Russische pistolen laten zien.’
Tino slikte haast onmerkbaar en vroeg quasi verbaasd: ‘Russische pistolen, maar hoe komen jullie op dat idee?’
‘Tino, klets geen onzin, laat ons dat formulier maar zien, daarvoor zijn we hier gekomen.’
‘Hebben jullie daar het recht toe, inklaringspapieren vallen toch onder de douane?’
Greener wapperde met het huiszoekingsbevel, maar Tino wilde het lezen, dus gaf Greener het hem in handen. Tino had zo tijd gekregen om razendsnel na te denken. Waren ze iets op het spoor, was dit naar aanleiding van die fotograaf bij de begrafenis van Arabella?
Hij wist dat de douane geen kopieën van inklaringen bewaarde. Hoe kwamen ze dan aan die wetenschap?
‘Ik zal wel even moeten zoeken of ik die vergunning kan vinden.’
‘Aha, je hebt dus toch een vergunning gehad, zeg dat dan meteen.’
Toen Tino na zeker tien minuten terug kwam, bleek hij het warm te hebben. Hij wreef tenminste met een zijden zakdoek zijn nek droog.
De inspecteur zei niets maar Tino had hem naar de zakdoek zien kijken. Verdomme, maak nou geen fouten, dacht hij geërgerd.
‘Alstublieft inspecteur, de invoervergunning.’
Greener las de vergunning, die bleek voor vijf pistolen te zijn afgegeven. Thomas las over zijn schouder mee en wees zwijgend en zonder dat Tino het kon zien naar het verouderde stempel, de inspecteur knikte. Zoetsappig vroeg hij om te pistolen te kunnen zien.
Tino ging het tweetal voor naar zijn kantoor en nodigde hen uit te gaan zitten. Hij opende met een sleutel een lade van het bureau en haalde daar vier pistolen uit, drie Russen en een Belg. Op geen van de drie Russische wapens was een serienummer aanwezig. Het Browning FN-pistool had het nummer dat op de vergunning was ingevuld. De FN was nieuw en zat nog in het originele oliepapier gewikkeld. De drie Russen waren duidelijk gebruikt en waren in nieuwe droge poetslappen gewikkeld.
‘Waar is het vijfde pistool?’, vroeg Greener.
‘Vijfde pistool?’, zei Tino verbaasd. ‘Dat heb ik verkocht aan een toevallige barbezoeker.’
‘Dus jij verkoopt een pistool aan iemand die je niet kent en zonder de naam van die geheimzinnige bezoeker te noteren? Heb je een nota van die verkoop?’
Meewarig lachte Tino: ‘Maar inspecteur, je kunt wel merken dat jullie ambtenaren zijn. Een pistool verkoop je toch niet met een notarisakte, dat gaat handje, contantje. Bovendien, als ik de naam van die vent kende was het toch geen geheimzinnige meer.’
‘Spaar me je listigheden Vandezzi, je bent duidelijk in overtreding. Elke wapenverkoop moet officieel geregistreerd worden. Ik neem deze wapens voorlopig mee voor een nader onderzoek. Zorg maar dat je die registratie rond krijgt, anders ben je alles voorgoed kwijt.’
Terwijl de inspecteur en zijn assistent met de wapens zeulend naar de radiowagen liepen zat de koffiedrinkende manager hen na te staren. Hij ging naar het kantoor van Tino, klopte en liep door de nog openstaande deur binnen. Verstoord keek Tino op: ‘Heb je gezien wat ze me geflikt hebben? Hoe kom ik nou aan een verkoopnota zonder dat ik met Garcioli op de proppen kom? Ik wil niet dat men, hoe dan ook, enige verbinding tussen Garcioli en mij ontdekt.’
Bernardo keek hem oprecht verbaasd aan: ‘Maar meneer Vandezzi, ze hebben Garcioli toch op het kerkhof gezien. Daar was de inspecteur toch ook.’
‘Ja dat kan wel, maar dat wil toch niet zeggen dat ik connecties heb met Garcioli? Ze weten toch dat in onze wereld de mensen veel meer meeleven bij ziekte en dood.’
‘Maar als de complete groep van Garcioli aanwezig is geeft dat toch te denken?’
‘Er waren toch veel meer mensen aanwezig, ook van de politie en die rekenen ze toch niet tot onze connecties, of wel soms?’
‘Ja, als u het zo ziet heeft u gelijk, maar ik zie het anders.’
‘Vertel me dan maar eens hoe een manager het denkt beter te zien.’
Ongemakkelijk op zijn voeten wippend, Tino had hem geen stoel aangeboden, keek Bernardo naar zijn chef: ‘Zo bedoel ik het niet meneer, ik wil het niet beter weten, maar met de foto’s van iedereen op de begrafenis zal men ongetwijfeld de hele gang van Garcioli herkend hebben. Zeg nou zelf, als alleen Garcioli was gekomen, had men geen argwaan gekregen. Maar nu iedereen aanwezig was kan dat voor de politie alleen betekenen dat Garcioli nauw met u samenwerkt.’
Daar zit wat in, dacht Tino, zijn manager was niet op zijn achterhoofd gevallen, op die vent moest hij zuinig zijn.
.jpg)
Hank Denmore: Moord in lichtdruk
kempis.nl poetry magazine
(wordt vervolgd)
More in: -Moord in lichtdruk
.jpg)
Lola Ridge
(1873-1941)
TO ALEXANDER BERKMAN
Can you see me, Sasha?
I can see you….
A tentacle of the vast dawn is resting on your face
that floats as though detached
in a sultry and greenish vapor.
I cannot reach my hands to you…
would not if I could,
though I know how warmly yours would close about them.
Why?
I do not know…
I have a sense of shame.
Your eyes hurt me… mysterious openings in the gray stone of your face
through which your spirit streams out taut as a flag
bearing strange symbols to the new dawn.
If I stay… projected, trembling against these bars filtering
emaciated light…
will your eyes… that bore their lonely way through mine…
stop as at a friendly gate…
grow warm… and luminous?
… but I cannot stay… for the smell…
I know… how the days pass…
The prison squats
with granite haunches
on the young spring,
battened under with its twisting green…
and you… socket for every bolt
piercing like a driven nail.
Eyes stare you through the bars…
eyes blank as a graveled yard…
and the silence shuffles heavy dice of feet in iron corridors…
until the day… that has soiled herself in this black hole
to caress the pale mask of your face…
withdraws the last wizened ray
to wash in the infinite
her discolored hands.
Can you hear me, Sasha,
in your surrounded darkness?
LOLA RIDGE POETRY
kempis.nl poetry magazine
More in: Archive Q-R, Ridge, Lola
.jpg)
Ton van Kempen photos:
Winter (December 21, 2010)
kempis.nl poetry magazine
More in: Dutch Landscapes, Ton van Kempen Photos
.jpg)
Gerrit Achterberg
(1905-1962)
Zestien
I
Laat mij aan u ontstaan,
wezen van zestien jaar.
Ik heb nog niet geleefd
dan enkel maar om dood te gaan,
als ik mijn naam niet heb gegrift
onder het vers, dat in u ligt.
Het vangt met deze strofe aan.
II
Wezen buiten de wet.
Afspraken met
sterren en eigen leden
voor eeuwig en zonder reden.
III
Van het meisje van zestien jaar
zijn dit de borsten; neem ze maar
zegt ze, je handen dorsten er naar;
en mij is het even wonderbaar:
hoe door mij heen een verte valt
met een zoetheid zonder oponthoud,
die zich tot een firmament versmalt
‘s nachts buiten mijn raam.
IV
Nu ik het samenzijn beleef
met het meisje van zestien jaar:
o beginsel des levens, geef
dat ge nog in mij klaar
ligt nu zij het stof wegveegt
uit mijn haar met haar handen en haar.
V
Om het bloed dat in haar parelt,
heilig u, mijn handen.
Dit is het eerste in de wereld.
Hierom is niet veranderd
het paradijs: Adam wandelt
met God; noemt, slaapt en vindt
hetzelfde lichaam dat ik vind.
Dezelfde wondere warande
gloeit buiten in de wind.
.jpg)
Gerrit Achterberg gedicht
Zestien – Sixteen
.jpg)
Poem of the week, January 30, 2011
kempis.nl poetry magazine
More in: Achterberg, Gerrit, Archive 2011
Renée Vivien
(1877-1909)
Bacchante triste
Le jour ne perce plus de flèches arrogantes
Les bois émerveillés de la beauté des nuits,
Et c’est l’heure troublée où dansent les Bacchantes
Parmi l’accablement des rythmes alanguis.
Leurs cheveux emmêlés pleurent le sang des vignes,
Leurs pieds vifs sont légers comme l’aile des vents,
Et la rose des chairs, la souplesse des lignes
Ont peuplé la forêt de sourires mouvants.
La plus jeune a des chants qui rappellent le râle :
Sa gorge d’amoureuse est lourde de sanglots.
Elle n’est point pareille aux autres, – elle est pâle ;
Son front a l’amertume et l’orage des flots.
Le vin où le soleil des vendanges persiste
Ne lui ramène plus le génëreux oubli ;
Elle est ivre à demi, mais son ivresse est triste,
Et les feuillages noirs ceignent son front pâli.
Tout en elle est lassé des fausses allégresses.
Et le pressentiment des froids et durs matins
Vient corrompre la flamme et le miel des caresses.
Elle songe, parmi les roses des festins.
Celle-là se souvient des baisers qu’on oublie…
Elle n’apprendra pas le désir sans douleurs,
Celle qui voit toujours avec mélancolie
Au fond des soirs d’orgie agoniser les fleurs.
Sad Bacchante
Day no longer pierces, with proud arrow and lance,
The woods, amazing in their beauty nocturnal.
This is the turbid hour when Bacchantes dance,
Amidst oppressive rhythms, languid and vernal.
Their hair tangles, dripping with the blood of the vines;
Their lively feet, like the wings of the wind, are light,
And their rosy flesh, the suppleness of their lines,
Imbues the forest with ever-shifting delight.
The youngest sings a song which calls to mind a wail:
Her amorous breast, with deep sobbing, is heavy.
She is not at all like the others – she is pale.
Her face has the stormy bitterness of the sea.
The wine, where the sun of the season will persist,
No longer brings generous oblivion now;
She is half-drunk, but her sorrow will not desist
And a wreath of dark leaves surrounds her pale brow.
To all in her, false gaiety brings weariness,
And the presentiment of cold and hard daybreak
Comes to spoil the glowing sweetness of the caress.
Among the festive roses she dreams, though awake.
What she remembers are the kisses they forget…
She cannot learn to desire without feeling grief,
She who gazes still, with melancholy beset,
At flowers dying after night orgies, so brief.
Renée Vivien poetry
kempis.nl poetry magazine
More in: Archive U-V, Vivien, Renée
.jpg)
William Shakespeare
(1564-1616)
THE SONNETS
64
When I have seen by Time’s fell hand defaced
The rich-proud cost of outworn buried age,
When sometime lofty towers I see down-rased,
And brass eternal slave to mortal rage.
When I have seen the hungry ocean gain
Advantage on the kingdom of the shore,
And the firm soil win of the watery main,
Increasing store with loss, and loss with store.
When I have seen such interchange of State,
Or state it self confounded, to decay,
Ruin hath taught me thus to ruminate
That Time will come and take my love away.
This thought is as a death which cannot choose
But weep to have, that which it fears to lose.
.jpg){kind=small}
kempis.nl poetry magazine
More in: -Shakespeare Sonnets, Archive S-T
Docugast Hans Keller op Holland Doc 24
Van zaterdag 29 januari tot en met vrijdag 4 februari 2011
In het kader van Nationale Gedichtendag is documentairemaker Hans Keller te gast bij Holland Doc 24 in de serie Docugasten. Keller, onder andere bekend van het VPRO programma ‘Dode Dichters Almanak’, begon zijn loopbaan in 1957 als journalist bij de Volkskrant. Vanaf 1962 maakte hij naast informatieve programma’s zoals ‘Het gat van Nederland’ talloze documentaires over onder andere kunst, Amerika en schrijvers. In de week van 29 januari tot en met 4 februari vertoont het digitale themakanaal documentaires van Keller. Daarnaast koos hij een aantal films uit over over dichten, dichters en gedichten, die hij toelicht in gesprekken met Holland Doc 24. Van Hans Keller zendt Holland Doc 24 Het alfabet van Remco Campert en Sporen aan de kust uit.
Het alfabet van Remco Campert (VPRO, 1996) maakte Keller samen met schrijver Remco Campert. In de documentaire bezoekt Campert mensen en steden met als leidraad de letters van het alfabet. Met bezoeken aan Berlijn, Coburg, Dublin, het Gardameer en de Rivierenbuurt in Amsterdam. De schrijver praat met Hugo Claus over bloedworst en met dichter Seamus Heany over Ulysses van James Joyce. Ook ontmoet hij schilder Ysbrant, die een tentoonstelling inricht en heeft hij een gesprek met Kees Fens. Een film als een gedicht.
In Sporen aan de kust (NOS, 1987) besteedt Keller in een poëtisch reisverslag aandacht aan de legenden, geschiedenis en cultuur aan de vloedlijn tussen Rottumeroog en Breskens.
Voor Holland Doc 24 selecteerde Keller ook een aantal documentaires van andere makers:
De Russische dichter Boris Ryzhy pleegde in 2001 op 27-jarige leeftijd zelfmoord. In de gelijknamige karakterschets Boris Ryzhy (VPRO, 2008) van Aliona van der Horst, maken zijn achtergebleven zus, vrouw en zoon de kijker deel uit van Ryzhy’s wereld. Zijn leefomgeving, de ijzige en door misdaad geteisterde industriestad Jekaterinenburg, had veel invloed op zijn gedichten. De documentaire won vele prijzen, waaronder de Zilveren Wolf op IDFA 2008.
In 1984 studeerden drie filmacademiestudenten af met Stil, Jan Arends moet schrijven! (2003), een documentaire over het leven en werk van dichter en schrijver Jan Arends (1925-1974). Aan de orde komen Arends’ jeugd in een katholiek jongensinternaat, zijn eigenaardigheden, gedichten, werkwijze en de geruchten dat hij een buitenechtelijk kind was. Ook vertelt zijn uitgever Geert Lubberhuizen over de gesprekken die hij met de dichter had, vlak voordat Arends zelfmoord pleegde in 1974.
Willem Wilmink: Dichter in de Javastraat (NTR, 2004) van Dirk Jan Roeleven is een portret van dichter Willem Wilmink die in 2003 in de Javastraat in Enschede overleed. Dezelfde straat waar hij 66 jaar eerder werd geboren. Wilminks vrienden en collega’s zoals Herman Finkers, Aart Staartjes en Joost Prinsen praten over de schrijver en zijn complexe persoonlijkheid. Wilmink – bekend om zijn geniaal eenvoudige gedichten – werd geplaagd door neuroses en angsten. Volstrekte stilte om hem heen tijdens het schrijven was voor hem een vereiste.
Hoe vertaalt dichter Gerrit Kouwenaar zijn uiterst persoonlijke ervaringen in gedichten die daar volgens eigen opgave bovenuit moeten stijgen? In Totaal witte kamer: Gerrit Kouwenaar (NTR, 2003) schetst Frodo Terpstra een intiem portret van de schrijver en zijn werkwijze. Terpstra volgt onder andere de totstandkoming van Kouwenaars bundel Totaal witte kamer, een bundel die deels aan de dood van zijn vrouw Paula is gewijd.
Holland Doc maakt vanaf zaterdag 29 januari ook een aantal afleveringen - waaronder Lucebert en Cees Budding – van Kellers programma Dode Dichters Almanak online beschikbaar. Deze zijn te bekijken via www.hollanddoc.nl<http://www.hollanddoc.nl>
kempis.nl poetry magazine
More in: Art & Poetry News 2011, Remco Campert
.jpg)
Märchen der Brüder Grimm
Jacob Grimm (1785-1863) & Wilhelm Grimm (1786-1859)
Der Wolf und der Mensch
Der Fuchs erzählte einmal dem Wolf von der Stärke des Menschen, kein Tier könnte ihm widerstehen, und sie müßten List gebrauchen, um sich vor ihm zu erhalten. Da antwortete der Wolf ‘wenn ich nur einmal einen Menschen zu sehen bekäme, ich wollte doch auf ihn losgehen.’ ‘Dazu kann ich dir helfen,’ sprach der Fuchs, ‘komm nur morgen früh zu mir, so will ich dir einen zeigen.’ Der Wolf stellte sich frühzeitig ein, und der Fuchs brachte ihn hinaus auf den Weg, den der Jäger alle Tage ging. Zuerst kam ein alter abgedankter Soldat. ‘Ist das ein Mensch?’ fragte der Wolf. ‘Nein,’ antwortete der Fuchs, ‘das ist einer gewesen.’ Danach kam ein kleiner Knabe, der zur Schule wollte. ‘Ist das ein Mensch?’ ‘Nein, das will erst einer werden.’ Endlich kam der Jäger, die Doppelflinte auf dem Rücken und den Hirschfänger an der Seite. Sprach der Fuchs zum Wolf ‘siehst du, dort kommt ein Mensch, auf den mußt du losgehen, ich aber will mich fort in meine Höhle machen.’ Der Wolf ging nun auf den Menschen los, der Jäger, als er ihn erblickte, sprach ‘es ist schade, daß ich keine Kugel geladen habe,’ legte an und schoß dem Wolf das Schrot ins Gesicht. Der Wolf verzog das Gesicht gewaltig, doch ließ er sich nicht schrecken und ging vorwärts: da gab ihm der Jäger die zweite Ladung. Der Wolf verbiß den Schmerz und rückte dem Jäger zu Leibe: da zog dieser seinen blanken Hirschfänger und gab ihm links und rechts ein paar Hiebe, daß er, über und über blutend, mit Geheul zu dem Fuchs zurücklief. ‘Nun, Bruder Wolf,’ sprach der Fuchs, ‘wie bist du mit dem Menschen fertig worden?’ ‘Ach,’ antwortete der Wolf, ‘so hab ich mir die Stärke des Menschen nicht vorgestellt, erst nahm er einen Stock von der Schulter und blies hinein, da flog mir etwas ins Gesicht, das hat mich ganz entsetzlich gekitzelt: danach pustete er noch einmal in den Stock, da flog mirs um die Nase wie Blitz und Hagelwetter, und wie ich ganz nah war, da zog er eine blanke Rippe aus dem Leib, damit hat er so auf mich losgeschlagen, daß ich beinah tot wäre liegen geblieben.’ ‘Siehst du,’ sprach der Fuchs, ‘was du für ein Prahlhans bist: du wirfst das Beil so weit, daß dus nicht wieder holen kannst.’
ENDE
Die Märchen der Brüder Grimm
kempis.nl poetry magazine
More in: Grimm, Andersen e.o.: Fables, Fairy Tales & Stories, Grimm, Jacob & Wilhelm
.jpg)
Gabriele D’Annunzio
(1863-1938)
Filastrocca di Carnevale
Carnevale vecchio e pazzo
s’è venduto il materasso
per comprare pane e vino
tarallucci e cotechino.
E mangiando a crepapelle
la montagna di frittelle
gli è cresciuto un gran pancione
che somiglia ad un pallone.
Beve, beve all’improvviso
gli diventa rosso il viso
poi gli scoppia anche la pancia
mentre ancora mangia, mangia.
Così muore Carnevale
e gli fanno il funerale.
Carnival Nursery
Old and crazy carnival
He’s sold the mattress
to buy bread and wine
tarallucci and sausage.
And eating out loud
the mountain of pancakes
he has grown a large belly
that resembles a ball.
Drinking, drinking suddenly
the face becomes red
then also broke his belly
while still eat, eat.
So dies Carnival
and makes the funeral.
Gabriele D’Annunzio poetry
kempis.nl poetry magazine
More in: Archive A-B, Archive C-D, D'Annunzio, Gabriele
.jpg)
Velimir Chlebnikov
(Велимир Хлебников 1885-1922)
The sea-coast
The sea-coast.
Sky. Stars. I’m quiet. I’m lying down.
My pillow’s neither a stone, nor feathers:
A sailor’s worn-throught boot.
Samorodov wore it in those red days
When he led the revolt
And moved ship of the white to Krasnovodsk,
To the red waters.
Getting darker. Darkened.
“Comrad, come on, help me!”
A black, cast-iron Persian calls
Picking up brush-wood from the earth.
I tightened the strap
And helped him to shoulder it.
“Saul” (meaning “thank you”).
He got lost in the dark.
And in the dark I whispered
The name of Mehdi.
Mehdi?
A beetle who flew from the black
Noisy sea,
Making for me,
Encircled my head two times
Folded his wing and landed in my hair,
Kept silent and then
Suddenly squeaked,
Distinctly said a well-known word
In the tongue we two understood.
His saying was firm but tender.
Enough! All was clear for two of us!
The dark treaty of night
Was signed by the beetle’s squeak.
With his wings lifted up like sails,
He flew away.
The sea erased both the squeak and the kiss
on the sand.
Yes, it was.
Everything’s true.
Velimir Chlebnikov poetry
kempis.nl poetry magazine
More in: Archive C-D, Chlebnikov, Velimir
Thank you for reading KEMP=MAG - kempis.nl poetry magazine - magazine for art & literature