kempis.nl
Or see the index
luycks gallery tilburg
marieke van der schaar
tm 16 07 2011
en wat er verder is
Marieke van der Schaar bedient zich van een veelvoud aan technieken om wat haar beroert en ontroert te verbeelden. Haar keramisch werk, maar ook haar gouaches, tekeningen en collages dragen lichtheid en kwetsbaarheid in zich. Op intuïtieve wijze schetst zij haar invallen en waarnemingen op papier, hout, gips of in klei. Het zijn snelle notities waarin iets wordt opgeworpen dat nog niet helemaal is terechtgekomen.
Haar onderwerpen ontleent zij aan wat zij om zich heen aantreft, vooral aan de natuur, maar soms noteert zij associaties in de vorm van geometrische tekens. Ondanks de verscheidenheid aan uitingsvormen kenmerkt haar oeuvre zich door een even eigen als eigenzinnig handschrift. Ter gelegenheid van de expositie verschijnt een bijzonder fraai beeldboekje.
marieke van der schaar, vallende man 2011, schildering op multiplex 20 x 23
marieke van der schaar, capra hircus 2011, secco 21 x 21
marieke van der schaar,naar goya 3 2011, inkttekening 18 x 18
marieke van der schaar, boven blauwe biezen 2011, gemengde techniek 24 x 24
marieke van der schaar,tegen verwelking 2010, gouache met krijt 50 x 70
kempis.nl poetry magazine
More in: Art & Poetry News 2011, K=M Art Gallery
OPENING INTERNATIONALE EXPOSITIE
LUSTWARANDE 2011
op 25 juni in Tilburg
Op 25 juni as. om 15.00 uur opent de vierde editie van de internationale expositie Lustwarande, Lustwarande ’11 – Raw, in Barok park De Oude Warande in Tilburg. De performance Erasing and Recovering on a Saturyday Afternoon van Moniek Toebosch, waarbij de kunstenaar, gezeten op een heuse olifant, de geometrische paden van het Barokke bos egt, luidt het openingsprogramma in. Het kunstvuurwerk Moment Monument, Firework 25.6.2011 van de pyrotechnische kunstenaar Sandra Kranich sluit het programma om 21.30 uur af.
Lustwarande ’11 – Raw toont een stand van zaken van de internationale ontwikkelingen in de sculptuur, met een duidelijke terugkeer naar de autonomie van de beeldende kunst; Raw is puur en verwijst alleen naar zichzelf.
Aan Lustwarande `11 – Raw nemen 26 kunstenaars uit diverse landen deel, van wie het merendeel zelden of nooit eerder in Nederland geëxposeerd heeft. Naast paviljoen Grotto van Callum Morton (2009) telt Raw een solo (in museum De Pont) en 24 andere werken. Raw is samengesteld door Chris Driessen, artistiek leider van Fundament Foundation.
OPENING: 25 JUNI OM 15.00 UUR
Programma
15.00 – 15.30: opening door Chris Driessen en Martijn Sanders, artistiek leider 2018Brabant
15.30 – 17.00: Moniek Toebosch – Erasing and Recovering on a Saturday Afternoon
15.45 – 16.00: Camila Sposati – Soul Blues (rookwerk)
16.45 – 17.00: busvervoer naar Museum De Pont: Peter Buggenhout -Ongewerveld
18.30 – 18.45: busvervoer naar De Oude Warande
19.00 – 20.30: maaltijd (tegen betaling, reserveren verplicht: www.lw11.nl)
21.00 – 21.15: Camila Sposati – Soul Blues (rookwerk)
21.30 – 22.00: Sandra Kranich -Moment Monument, Firework 25.6.2011 (vuurwerk)
Park De Oude Warande, Tilburg
Open: 25 juni – 25 september, dagelijks van 11.00 tot 17.00 uur
Toegang gratis.
Programmagids met plattegrond: 10 €
Ingang: Warandelaan (parkeerplaats Auberge du Bonheur)
www.lw11.nl of www.fundamentfoundation.nl
info@fundamentfoundation.nl / 013 5457573
Over de 3e editie in 2008 schreef de pers:
Two sculpture exhibitions in Dutch parks last summer translated their intellectual programs into compelling visual encounters, providing interest for the eyes and provocation for the mind. Sonsbeek 2008, in Arnhem…. while Lustwarande ‘08, in Tilburg, focused on two current interests in sculpture: the grotesque and the ephemeral. Both were broadly appealing without reduction to superficiality. Art in America
Dankzij een uitstekend internationaal netwerk, grote bevlogenheid en het geloof in de kunstenaars slaagt Fundament er keer op keer in om belangwekkende namen te trekken voor een openluchttentoonstelling die tot de beste van Nederland behoort. NRC Handelsblad
Mysterie met een haast bovennatuurlijk aura, waar je niet anders dan naartoe getrokken wordt. En dat geldt vrijwel voor alle beelden. Curator Chris Driessen pikt trends in de hedendaagse beeldhouwkunst mooi op om er een eigen draai aan te geven. Het Financieele Dagblad
Lustwarande is een uitzondering. De Volkskrant
De Oude Warande
De Oude Warande werd in 1712 aangelegd door de Duitse prins Wilhelm Von Hessen-Kassel (Wilhelm VIII), die op dat moment heer van de heerlijkheid Tilburg en Goirle was. Hij liet De Oude Warande aanleggen volgens de laatste tuinmode, de Barok. Warande is afgeleid van het Franse varenne, wat jacht-of lustbos betekent. Het hoofdontwerp is een sterrenbos, terwijl de paden van de vier kwadranten aangelegd zijn in verschillende geometrische vormen, waardoor het padenstelsel een doolhof vormt. Dergelijke parken werden gewoonlijk verlevendigd met sculpturen, grotten en vijvers. In De Oude Warande zijn geen overblijfselen van beelden gevonden. Wilhelm VIII werd kort na de voltooiing van het bos gouverneur van Maastricht. Gedurende de 19e eeuw wisselde de Warande enkele malen van eigenaar. In 1952 werd de gemeente Tilburg eigenaar van De Oude Warande. Sinds 1989 wordt het originele ontwerp gerestaureerd. Deze restauratie zal rond 2020 gereed zijn.
Lustwarande 2000 -2008
Kunstenaars die participeerden in de eerste drie edities waren onder anderen David Altmejd, David Bade, Miroslaw Balka Rob Birza, Louise Bourgeois, Cai Guo Qiang, Tom Claassen, Berlinde De Bruyckere, Wim Delvoye, Do-Ho Suh, Elmgreen & Dragset, Jan Fabre, Luciano Fabro, Fortuyn/O’Brien, Guido Geelen, Jeppe Hein, Ugo Rondinone, Anish Kapoor, Lee Bul, Paul McCarthy, Jonathan Meese, Ernesto Neto, Michelangelo Pistoletto en Franz West.
Grotto en Stardust
In 2007 verleende Fundament de Australische kunstenaar Callum Morton de opdracht om een paviljoen voor het middelpunt van De Oude Warande te ontwerpen. Dit paviljoen, Grotto, werd in 2009 opgeleverd, ter gelegenheid waarvan de expositie Stardust plaatsvond, waaraan onder anderen Jedediah Caesar, Björn Dahlem, Dan Graham, Job Koelewijn, Terence Koh, Germaine Kruip, Rona Pondick en Maria Roosen deelnamen.
De 4e editie: Lustwarande ‘11 – Raw
De eerste editie van Lustwarande, Lustwarande/Pleasure-Garden (2000) werd opgezet als een refurbishment, een hedendaagse voltooiing van het 18e eeuwse Barokke lustbos De Oude Warande, dat nooit voorzien werd van Barokke beelden, fonteinen, een grotto of bedriegertjes. In feite echter waren de eigentijdse beeldtoevoegingen luizen in de pels van het Barokke parkontwerp. Het waren vlekken op het patroon van het oude kleed. Lustwarande ‘11 – Raw stelt deze displacement expliciet voorop door recente kunst te tonen die niet in relatie staat tot het natuurlijke karakter van De Oude Warande. Raw is puur en verwijst alleen naar zichzelf.
Het hervatten, het herbezien, de retrospectie en het herijken, mag momenteel de meest opmerkelijke karakteristiek in de hedendaagse kunst genoemd worden. De vraag over authenticiteit is passé. Enkele decennia geleden nog relatief onderkende kunstvormen als video, fotografie en digitale kunst zijn al geruime tijd established. Relational Esthetics vormde bijna tien jaar lang het nieuwe toverwoord, maar intussen is ook deze expliciet sociaal geëngageerde kunst gearriveerd. Schilder-en tekenkunst, op doek en expanded, de sculptuur in de ruimste zin van het woord, inclusief installaties, de relatie met architectuur en herbezinningen op het begrip monument, en de performance hebben opnieuw voor het voetlicht gestaan of staan dat nog steeds. Post-Modernisme is voorbij en heeft plaats gemaakt voor een bewustwording van de mondiale beeldende kunstpraktijk, waarin identiteit, globalisering en de Noord-Zuid verhoudingen de belangrijkste thema’s zijn. Maar na het eerste decennium in de 21ste eeuw is deze thematiek ook beslist niet nieuw meer. Naast tendentieuze verkenningen van het Aziatische, met name Chinese en Indiase, en Afrikaanse beeldende kunstfront, staan Minimal Art en Conceptual Art, als ook de rol van woman artists en de Zuid-Amerikaanse avant-garde met zijn hedendaagse representanten, sinds enkele jaren in retrospectieve belangstelling en bepalen mede het veelzijdige aanzien van de hedendaagse kunst. Intussen herijkt de kunstgeschiedenis haar (Westerse) canons.
Lustwarande ‘11 -Raw vat deze tijdsgeest van pluriformiteit in de beeldende kunst op, kijkt naar het heden en terug en laat hedendaagse sculptuur in al zijn puurheid zien. Veelzijdigheid, met duidelijk herkenbare tendensen uit de 20e eeuw in werken van navolgers, en ook toevoeging van time based vormen van kunst zullen de grondtoon vormen van Raw. Deze kunst verwijst naar niets anders dan naar zichzelf en naar haar voorgangers en is daarom zowel autonoom als referentieel (RAW: referential autonomous work). Naast schijnbaar ruwe montage, rauwe materialen en rauwe figuratie, hedendaagse inspiraties van assemblage, Existentialistische Figuratie en Arte Povera, toont Raw strak geometrische en meer gepolijste werken die vooral voortvloeien uit de verworvenheden van Constructivisme en Minimal Art.
Aan Lustwarande ‘11 – Raw nemen 26 beeldend kunstenaars deel, van wie het merendeel zelden of nooit eerder in Nederland geëxposeerd heeft. Evenals tijdens voorgaande edities zal Museum De Pont fungeren als extra locatie, waar een solo van de Belgische kunstenaar Peter Buggenhout getoond wordt. Naast deze solo zal ook paviljoen Grotto van Callum Morton (2009), ontworpen voor het hart van De Oude Warande, een prominente rol innemen. Van de overige 24 werken zijn er 20 nieuw, merendeels door Fundament Foundation geproduceerd. In enkele gevallen betreft het internationale co-producties.
De kwaliteit en het belang van Lustwarande in het algemeen en de editie van 2011 in het bijzonder wordt erkend door de Britse Henry Moore Foundation, die Lustwarande ‘11 op voorhand honoreerde vanwege de rol die Fundament Foundation speelt in de internationale ontwikkelingen binnen de hedendaagse sculptuur. Een dergelijke bijdrage wordt zelden aan buitenlandse instellingen toegekend. Deze honorering geldt als een internationaal keurmerk.
Deelnemende kunstenaars
Michaël Aerts (B)
Huma Bhabha (PK)
Peter Buggenhout (B)
Aaron Curry (USA)
Lara Favaretto (I)
Urs Fischer (CH)
Thomas Houseago (GB)
Takahiro Iwasaki (J)
David Jablonowski (D)
Idris Khan (GB)
Sandra Kranich (D)
Jim Lambie (GB)
Mark Manders (NL)
Callum Morton (AUS)
Rupert Norfolk (GB)
Navid Nuur (IR/NL)
Anselm Reyle (D)
Sterling Ruby (USA)
Sandro Setola (NL)
Conrad Shawcross (GB)
Camila Sposati (BR)
Moniek Toebosch (NL)
Tatiana Trouvé (F)
Banks Violette (USA)
Rebecca Warren (GB)
Sofi Zezmer (PL/D)
Curator: Chris Driessen (artistiek leider Fundament Foundation)
kempis.nl poetry magazine
More in: Art & Poetry News 2011, K=M Art Gallery
Museum Abteiberg Mönchengladbach
THOMAS HOUSEAGO
What Went Down
bis 19. Juni 2011
Thomas Houseago (*1972 in Leeds, lebt und arbeitet in Los Angeles) zählt zu den aktuell meistdiskutierten Bildhauern der jungen Generation. Sein Werk demonstriert eine neue Auseinandersetzung mit skulpturaler Figuration. Es zeigt eine unerwartet sinnliche und plastische Dimension, eine beinahe archaische Materialität, die Wirkungsmomente von vergangenen und scheinbar unmöglich gewordenen skulpturalen Formen in sich hat: Standbild, Statue und Torso, antike und moderne Sinnbildern für Mensch, Gott, Kreatur.
Houseago riskiert die irritierende Wirkung der wiederkehrenden Körper und eine kunsthistorische Aufladung, deren Ernsthaftigkeit und Massivität auch das einstige Drängen nach dem modernen Menschenbild in Erinnerung ruft – besonders sinnfällig ist da die Tradition in Houseagos britischer Heimat, die Erinnerung an die anthropomorphen Abstraktionen von Jacob Epstein oder Henry Moore. Bei Houseagos Skulptur geschieht allerdings kein Wiedergang heroischer bzw. vergeistigt kreatürlicher Formen, sondern deren Wandlung ins Fiktionale und bühnenhaft Dramatische.
Houseagos Skulpturen sind aktuell, da sie auch Fantasy sind, sie operieren mit fantastischen und mythischen Bildern. Sie könnten auch aus der digitalen Plastikwelt stammen und sind tatsächlich von ihr inspiriert. Doch es sind, vor all diesen Assoziationen, vor jeglichem Bild oder Abbild, sehr skizzenhafte und zeichnerische Gebilde. Besonders charakteristisch ist ihre kulissenartige Konstruktion: Houseagos Skulpturen sind zwar oft übermenschlich groß, doch zugleich hohl und offen, die Fleischlichkeit der Heroen bricht ab an platten Flächen, ihre Glieder sind nur grob anmontiert wie Prothesen. Weißer Gips, rohes Holz, Armiereisen und Kohlestift sind stets die ersten Materialien, dann folgen bildhauerische Gusstechniken, die Kraft neuer Verfahren ähnlich fragil, skizzenhaft und farblos auftreten können, die zwar Bronze sind, doch beinahe unerkennbar, unter weißlich kreidigen oder kontrastartig negativen, schwarz patinierten Oberflächen.
Thomas Houseago, geboren 1972 in Leeds (GB), studierte am Saint Martins College of the Arts in London, danach in De Ateliers in Amsterdam, wo er so gegensätzliche Tutoren wie Stanley Brouwn, Georg Herold oder Thomas Schütte hatte. Anschließend lebte er mehrere Jahre in Brüssel.
Er hatte frühe Ausstellungen im Stedelijk Museum Bureau Amsterdam (1996) und im SMAK Ghent (2003) deren Resonanz desillusionierend war. Im Jahr 2003 wanderte Houseago aus nach Los Angeles. Um 2006 begann eine erfolgreiche Reihe von Ausstellungen, die sein Werk in den USA und Europa bekannt machten. 2010 war er Teilnehmer der Whitney Biennal in New York.
Das Museum Abteiberg präsentiert die erste institutionelle Ausstellung von Thomas Houseago in Deutschland. Für dieses Projekt arbeitet Houseago zur Zeit an einer Serie von skulpturalen Figuren und abstrakten Raumpaneelen. Houseago spricht von einer utopischen Vision, die auf der Marmorfläche und im weißen Neonlicht dieser Museumsräume zur Aufführung kommt. Houseago zeigt zudem auch frühe Skulpturen aus seiner Atelierzeit in Brüssel, die zum Teil noch nie ausgestellt waren.
Die Ausstellung wurde realisiert in Zusammenarbeit mit Modern Art Oxford und dem Centre international d’art et du paysage de l’île de Vassivière, Frankreich. Im Rahmen der Ausstellungsreihe erscheint die erste Monografie des Künstlers (Februar 2011, Modern Art Oxford) sowie eine dokumentarische Ausstellungspublikation zu den Projekten in Mönchengladbach und Vassivière (Sommer 2011).
Städtisches Museum Abteiberg – Abteistr. 27 – 41061 Mönchengladbach
Photos Anton K. 2011
kempis.nl poetry magazine
More in: Anton K. Photos & Observations, Art & Poetry News 2011, K=M Art Gallery
Amsterdam, Artzuid 2011
In Amsterdam South, Apollo and Minervalaan, a 10 minutes walk from the Museum-square, a compelling open-air sculpture exhibition is on view until August 28. The exhibition is curated by Jan Cremer and includes works by Jan Fabre, Jean Tinguely, Karel Appel, Riyas Komu, Ugo Rondinone, Thomas Houseago, Silvie Fleury and many others. Here is a LINK to the website and pictures.
ARTZUID 2011 vindt plaats van 27 mei tot en met 28 augustus 2011. In samenwerking met Amsterdamse instellingen, zoals het Stedelijk Museum en de Rijksakademie van Beeldende Kunsten presenteert vooraanstaand schrijver en kunstenaar Jan Cremer zijn sculpturale – THE WORLD AROUND, EQUALITY IN DIVERSITY. Wederom vormen de monumentale lanen van Plan-Zuid van architect H.P. Berlage en de in de jaren negentig ontworpen plantsoenen van landschapsarchitect Michael van Gessel het unieke podium voor 50 beelden van internationaal gerenommeerde kunstenaars. De sculpturen worden getoond in het decor van de bijzondere architectuur van de Amsterdamse School. De route wordt verlengd naar de Zuidas.
Jan Cremer confronteert de Europese beeldhouwkunst met werken van kunstenaars uit onder andere de Verenigde Staten, Brazilië, Suriname, India, China, Zuid-Afrika, Indonesië en Japan. Cremer toont lef en maakt van Amsterdam tijdelijk een echte ’GLOBAL CITY of SCULPTURES’ met onder meer kunstwerken van Anthony Caro, Yayoi Kusama, Auguste Rodin, Jean Tinguely, Niki de Saint Phalle, Jean Arp, Antony Gormley, Salvador Dali en Subodh Gupta. Westerse en niet-Westerse kunst wordt op een gelijkwaardige wijze tentoongesteld.
De beeldenroute is gratis toegankelijk. De route is gelegen op 5 minuten lopen van het Museumplein. Bij de infodesk voor het Hilton Hotel is een routekaart beschikbaar. Een wandeling langs alle beelden duurt circa 2,5 uur. Een speciale iPhone audiotour is ontwikkeld, die vanaf 26 mei te downloaden in de Apple App Store. Ook is deze App bij de infopost op de route te downloaden.
Photos: Anton K. 2011
kempis.nl poetry magazine
More in: Anton K. Photos & Observations, Art & Poetry News 2011, K=M Art Gallery
Angel Vergara
Art Brussels (2)
Art Brussels is a truly international art fair with some 170 galleries from 27 countries including Austria (10), Denmark (7), France (25), Germany (17), Switserland (8), UK (16), US (17), Netherlands (7) and 42 galleries from homeland Belgium. Among the exhibitors are both established galleries like Hufkens, Szwajker, Zeno X, Welters, Templon, Lambert and Krinzinger next to the younger generation as for instance Office Barroque, Rudolph, Jongma and Figge von Rosen. I’m not a trend watcher and not really interested in what is fashionable but there seems to be a remarkable decline in photography compared to 5/6 years ago. Anyway, here is a LINK for more information and below you will find new pictures.
Narcisse Tordoir, Van de Weghe
Bram Bogart, Jacobson
Tony Oursler
Marcin Maciejowski
Mark Manders – Zeno X
Chloe Piene, Gladstone
Daniel Sinsel – Office Baroque
Thomas Hirschhorn
Patrick van Caeckenberg – Zeno X
Enrique Marty – Deweer
Thierry de Cordier – Xavier Hufkens
ART BRUSSELS 2011 (2)
photos Anton K.
kempis.nl poetry magazine
More in: Anton K. Photos & Observations, Art & Poetry News 2011, K=M Art Gallery
ART BRUSSELS 2011
Every year in April, Art Brussels welcomes 30.000 professionals, collectors and art lovers from all over the world. Art Brussels is the European platform for upcoming talents in the field of contemporary art and focuses as well on strong established galleries representing a selection of their highest-quality paintings, sculptures, photography, video and installations.
Rob Pruitt
Penny Siopis, Michael Stevenson – 6.000 Dollar
Alan Reid, Lisa Cooley
Adam Helms, Grimm
Jonathan Meese
Karen Sargsyan, Julliette Jongma – 2.500 Euro
Daniel Silver, Ibid Projects – 17.000 Euro
Matthew Monahan, Massimo De Carlo – 25.000 Dollar per drawing
Jan Fabre
Thomas Houseago, Xavier Hufkens – 135.000 Dollar
Art Brussels 2011
Photos: Anton K.
kempis.nl poetry magazine
More in: Anton K. Photos & Observations, Art & Poetry News 2011, K=M Art Gallery
Fundament organiseert
LUSTWARANDE 2011
25 juni tm 25 september 2011
Tilburg, De Oude Warande
Barok bos De Oude Warande bleek in 2000 uiterst geschikt voor de presentatie van hedendaagse sculptuur. Sindsdien transformeert Fundament dit park iedere drie tot vier jaar tot podium voor Lustwarande. Deze internationale expositie, die een stand van zaken toont van de ontwikkelingen in de sculptuur, is gratis toegankelijk en trekt een groeiend aantal bezoekers, met een record van meer dan 100.000 in 2008.
Aan Lustwarande `11 – Raw nemen 30 kunstenaars uit diverse landen deel, van wie het merendeel zelden of nooit eerder in Nederland geëxposeerd heeft. Naast paviljoen Grotto van Callum Morton (2009) telt Raw een solo en 28 andere werken, waaronder sculpturen, performances en actions. Van deze 28 werken zijn er 20 nieuw.
Over de 3e editie in 2008 schreef de pers:
Two sculpture exhibitions in Dutch parks last summer translated their intellectual programs into compelling visual encounters, providing interest for the eyes and provocation for the mind. Sonsbeek 2008, in Arnhem…. while Lustwarande ‘08, in Tilburg, focused on two current interests in sculpture: the grotesque and the ephemeral. Both were broadly appealing without reduction to superficiality. Art in America
Dankzij een uitstekend internationaal netwerk, grote bevlogenheid en het geloof in de kunstenaars slaagt Fundament er keer op keer in om belangwekkende namen te trekken voor een openluchttentoonstelling die tot de beste van Nederland behoort. NRC Handelsblad
Mysterie met een haast bovennatuurlijk aura, waar je niet anders dan naartoe getrokken wordt. En dat geldt vrijwel voor alle beelden. Curator Chris Driessen pikt trends in de hedendaagse beeldhouwkunst mooi op om er een eigen draai aan te geven. Het Financieele Dagblad
Lustwarande is een uitzondering. De Volkskrant
De Oude Warande
De Oude Warande werd in 1712 aangelegd door de Duitse prins Wilhelm Von Hessen-Kassel (Wilhelm VIII), die op dat moment heer van de heerlijkheid Tilburg en Goirle was. Hij liet De Oude Warande aanleggen volgens de laatste tuinmode, de Barok. Warande is afgeleid van het Franse varenne, wat jacht- of lustbos betekent. Het hoofdontwerp is een sterrenbos, terwijl de paden van de vier kwadranten aangelegd zijn in verschillende geometrische vormen, waardoor het padenstelsel een doolhof vormt. Dergelijke parken werden gewoonlijk verlevendigd met sculpturen, grotten en vijvers. In De Oude Warande zijn geen overblijfselen van beelden gevonden. Wilhelm VIII werd kort na de voltooiing van het bos gouverneur van Maastricht. Gedurende de 19e eeuw wisselde de Warande enkele malen van eigenaar. In 1952 werd de gemeente Tilburg eigenaar van De Oude Warande. Sinds 1989 wordt het originele ontwerp gerestaureerd. Deze restauratie zal rond 2020 gereed zijn.
Lustwarande 2000 – 2008
Kunstenaars die participeerden in de eerste drie edities waren onder anderen David Altmejd, David Bade, Miroslaw Balka Rob Birza, Louise Bourgeois, Cai Guo Qiang, Tom Claassen, Berlinde De Bruyckere, Wim Delvoye, Do-Ho Suh, Elmgreen & Dragset, Jan Fabre, Luciano Fabro, Fortuyn/O’Brien, Guido Geelen, Jeppe Hein, Ugo Rondinone, Anish Kapoor, Lee Bul, Paul McCarthy, Jonathan Meese, Ernesto Neto, Michelangelo Pistoletto, Maria Roosen en Franz West.
Grotto en Stardust
In 2007 verleende Fundament Callum Morton de opdracht om een paviljoen voor De Oude Warande te ontwerpen. Dit paviljoen, Grotto, werd in 2009 opgeleverd, ter gelegenheid waarvan de expositie Stardust plaatsvond, waaraan onder anderen Jedediah Caesar, Björn Dahlem, Dan Graham, Job Koelewijn, Terence Koh, Germaine Kruip, Rona Pondick en Maria Roosen deelnamen.
De 4e editie: Lustwarande ‘11 – Raw
De eerste editie van Lustwarande, Lustwarande/Pleasure-Garden (2000) werd opgezet als een refurbishment, een hedendaagse voltooiing van het 18e eeuwse Barokke lustbos De Oude Warande, dat nooit voorzien werd van Barokke beelden, fonteinen, een grotto of bedriegertjes. In feite echter waren de eigentijdse beeldtoevoegingen luizen in de pels van het Barokke parkontwerp, hedendaagse interpretaties van Barokke noties, die door het verloop van de geschiedenis niet konden zijn wat ze, binnen de thematiek van de expositie, voorstonden. Het waren vlekken op het patroon van het oude kleed. Lustwarande ‘11 – Raw stelt deze displacement expliciet voorop door recente kunst te tonen die niet in relatie staat tot het natuurlijke karakter van De Oude Warande. Raw is puur en verwijst alleen naar zichzelf.
Het hervatten, het herbezien, de retrospectie en het herijken, mag momenteel de meest opmerkelijke karakteristiek in de hedendaagse kunst genoemd worden. De vraag over authenticiteit is passé. Enkele decennia geleden nog relatief onderkende kunstvormen als video, fotografie en digitale kunst zijn al geruime tijd established. Relational Esthetics vormde bijna tien jaar lang het nieuwe toverwoord, maar intussen is ook deze expliciet sociaal geëngageerde kunst gearriveerd. Schilder- en tekenkunst, op doek en expanded, de sculptuur in de ruimste zin van het woord, inclusief installaties, de relatie met architectuur en herbezinningen op het begrip monument, en de performance hebben opnieuw voor het voetlicht gestaan of staan dat nog steeds.
Post-Modernisme is voorbij en heeft plaats gemaakt voor een bewustwording van de mondiale beeldende kunstpraktijk, waarin identiteit, globalisering en de Noord-Zuid verhoudingen de belangrijkste thema’s zijn. Maar na het eerste decennium in de 21ste eeuw is deze thematiek ook beslist niet nieuw meer. Naast tendentieuze verkenningen van het Aziatische, met name Chinese en Indiase, en Afrikaanse beeldende kunstfront, staan Minimal Art en Conceptual Art, als ook de rol van woman artists en de Zuid-Amerikaanse avant-garde met zijn hedendaagse representanten, sinds enkele jaren in retrospectieve belangstelling en bepalen mede het veelzijdige aanzien van de hedendaagse kunst. Intussen herijkt de kunstgeschiedenis haar (Westerse) canons.
Lustwarande ‘11 – Raw vat deze tijdsgeest van pluriformiteit in de beeldende kunst op, kijkt naar het heden en terug en laat hedendaagse sculptuur in al zijn puurheid zien. Veelzijdigheid, met duidelijk herkenbare tendensen uit de 20e eeuw in werken van navolgers, en ook toevoeging van time based vormen van kunst zullen de grondtoon vormen van Raw. Deze kunst verwijst naar niets anders dan naar zichzelf en naar haar voorgangers en is daarom zowel autonoom als referentieel (referential autonomous work). Naast schijnbaar ruwe montage, rauwe materialen en rauwe figuratie, hedendaagse inspiraties van assemblage, Existentialistische Figuratie en Arte Povera, toont Raw strak geometrische en meer gepolijste werken die vooral voortvloeien uit de verworvenheden van Constructivisme en Minimal Art.
De Oude Warande met zijn Barokke padenpatroon vormt het podium voor recente kunst die echo’s oproept uit de vorige eeuw, met kunst ook die in weinig opzicht meer doet denken aan de tijd waarin het Barokke kleed geweven werd, maar die er doorheen de tijd onlosmakelijk mee verbonden is.
Aan Lustwarande ‘11 – Raw nemen dertig beeldend kunstenaars deel, van wie het merendeel zelden of nooit eerder in Nederland geëxposeerd heeft. Evenals in 2004 en 2008 zal Museum De Pont fungeren als extra locatie, waar, tegelijk met een solo van Anish Kapoor, werk van de Belgische kunstenaar Peter Buggenhout getoond wordt. Naast deze solo zal ook paviljoen Grotto van Callum Morton (2009) een prominente rol innemen. Van de overige 28 werken (sculpturen, performances en actions) zijn er 20 nieuw, merendeels door Fundament geproduceerd.
De kwaliteit en het belang van Lustwarande in het algemeen en de editie van 2011 in het bijzonder wordt erkend door de Britse Henry Moore Foundation, die Lustwarande ‘11 op voorhand honoreerde vanwege de rol die Fundament speelt in de internationale ontwikkelingen binnen de hedendaagse sculptuur. Een dergelijke bijdrage wordt zelden aan buitenlandse instellingen toegekend. Deze honorering geldt als een internationaal keurmerk.
Lustwarande ’11 – Raw wordt financieel ondersteund door o.a. de Mondriaan Stichting, Provincie Noord-Brabant, gemeente Tilburg, Tilburg Textiles, Prins Bernhard Cultuurfonds, SNS Reaal Fonds, VSB Fonds, Henry Moore Foundation, BKKC, Ministerie van de Vlaamsche Gemeenschap, Pro Helvetia en Institut Français des Pays-Bas.
Deelnemende kunstenaars
(*deelname onder voorbehoud)
Michaël Aerts (B)
Huma Bhabha (PK)
Peter Buggenhout (B)
Aaron Curry (USA)
Lara Favaretto (I)
Urs Fischer (CH)
Thomas Houseago (GB)
Takahiro Iwasaki (J)
David Jablonowski (D)
Jitish Kallat (IND)
Idris Khan (GB)
Sandra Kranich (D)
Jim Lambie (GB)
Mark Manders (NL)
John McCracken (USA) *
Christian Philipp Müller (CH)
Rupert Norfolk (GB)
Navid Nuur (IR/NL)
Anselm Reyle (D)
Sterling Ruby (USA)
Sandro Setola (NL)
Conrad Shawcross (GB)
Camila Sposati (BR)
Moniek Toebosch (NL) *
Tatiana Trouvé (F)
Vibskov & Emenius (DK/S)
Banks Violette (USA)
Rebecca Warren (GB)
Sofi Zezmer (PL/D)
Callum Morton (AUS) – Grotto (2009)
Curator: Chris Driessen, artistiek leider Fundament Foundation
OPENING: 25 JUNI 2011 OM 15.00 UUR
Park De Oude Warande Tilburg
www.fundamentfoundation.nl
www.lw11.nl
kempis.nl poetry magazine
photos kemp=mag 2008
More in: Art & Poetry News 2011, K=M Art Gallery
.jpg)
Lawrence Weiner – Liam Gillick , Een syntaxis van afhankelijkheid:, 2011 courtesy of the artists, Galerie Micheline Szwajcer, Antwerp and Galleri Susanne Ottesen, Copenhagen
MUHKA ANTWERPEN
LIAM GILLICK EN LAWRENCE WEINER
tm 22 mei 2011
Een syntaxis van afhankelijkheid
Lawrence Weiner: ‘Jij en ik kennen elkaar vrij goed. En jij en ik hebben al talloze malen het plan opgevat om iets samen te doen – en toch is het er nooit van gekomen…’ Liam Gillick: ‘Dat vind ik nu net interessant.’ Liam Gillick / Lawrence Weiner: Between Artists, 2006
Reeds meer dan twintig jaar zijn de in New York gevestigde kunstenaars Liam Gillick (°1964) en Lawrence Weiner (°1942), die elk sterk uiteenlopende aspecten van de conceptuele, postconceptuele en neo-conceptuele tradities binnen de hedendaagse kunst vertegenwoordigen, met elkaar in een intense intellectuele en artistieke dialoog verwikkeld. In één van de vele gesprekken tussen beide kunstenaars die de afgelopen jaren zijn gepubliceerd, merken ze echter op hoe die dialoog tot dusver nog steeds geen concrete artistieke resultaten heeft opgeleverd – een veelzeggend ‘falen’ dat op zijn beurt interessant kan worden genoemd.
Liam Gillick en Lawrence Weiner, A Syntax of Dependency:, 2011 photos Bram Goots
Precies deze nonchalant opmerking over een lange geschiedenis van niet gerealizeerde projecten noopte het M HKA er toe beide kunstenaars uit te nodigen om deze dialoog ditmaal wel te laten materialiseren in de vorm van een gezamenlijk geconcipieerd tentoonstellingsproject – een proces dat uiteindelijk zelfs tot een gezamenlijk geconcipieerd ‘kunstwerk’ heeft geleid. Hun gedeelde enthousiasme voor de vele mogelijkheden en opportuniteiten van een werkelijk dialogisch artistiek model manifesteert zich al meteen in de exemplarische titel van het project, een bekentenis bijna – Een syntaxis van afhankelijkheid: (Let op de ogenschijnlijke orthografische anomalie van een titel die met een dubbele punt eindigt: geen enkele dialoog bereikt ooit een ultiem eindpunt; alle dialoog is van nature open en onbeslisbaar.)
Liam Gillick en Lawrence Weiner, A Syntax of Dependency:, 2011 photo Bram Goots
Het hieruit voortvloeiende kunstwerk, dat zelf veel weg heeft van een reflectie over de mogelijkheden en beperkingen van artistieke samenwerking als dusdanig, reageert direct op MUHKA’s immense open tentoonstellingsruimte (ca. 1600 vierkante meter), en het feit dat het museum dit project dergelijke ademruimte geeft, drukt op zijn beurt weer MUHKA’s enthousiasme voor het voornoemde dialogische model uit – voor de dialoog tussen generaties, tussen verschillende artistieke paradigma’s en opvattingen over kunst en kunstenaarschap, tussen artistieke autonomie en culturele heteronomie.
Liam Gillick en Lawrence Weiner, A Syntax of Dependency:, 2011 photo Bram Goots
Concreet is het project gebaseerd op een ‘syntactische’ synthese van Gillicks typische modernistische vormentaal en gevoel voor een esthetiek van ‘toepassing’ enerzijds en Weiners welbekende voorliefde voor taal als sculpturaal medium anderzijds, met een nieuwsoortige variatie op wat we het ‘materialisme van de betekenaar’ zouden kunnen noemen tot gevolg. De unieke ruimtelijke kwaliteiten van Gillick en Weiners Een syntaxis van afhankelijkheid: stelt de horizontaliteit van dialogisch denken resoluut boven de verticaliteit van hiërarchisch denken, en geeft zo bijna letterlijk gestalte aan onze hedendaagse opvatting van de culturele arena als een ‘level playing field’.
Liam Gillick en Lawrence Weiner, A Syntax of Dependency:, 2011, photos anton k.
Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen
Leuvenstraat 32, 2000 Antwerpen, België
kempis.nl poetry magazine
More in: Art & Poetry News 2011, K=M Art Gallery, Lawrence Weiner
.jpg)
Maartje Korstanje
Zeeuws Museum Middelburg
Soort van steen
t/m 3 april 2011
In de tentoonstelling ‘Soort van steen’ zijn fossiele botten uit de collectie van het Zeeuws Genootschap te zien. Er worden onder meer botten getoond van mammoeten, zeezoogdieren, neushoorns en vele andere diersoorten die zowel voor als in de grote ijstijden in Zeeland leefden.
‘Soort van steen’ toont versteende restanten van het leven dat zich hier een paar miljoen jaar geleden heeft afgespeeld. Hoewel we nog lang niet alles weten over de prehistorie, is de wetenschappelijke kennis van fossiele botten de laatste decennia enorm gegroeid. Deze kennis was echter niet altijd voorhanden. Vanaf het moment dat deze immense botten lang geleden opgevist werden, ontstonden er volksfantasieën, legendes en mythologische verhalen over hun herkomst. Fabelachtige monsters, draken en reuzen verschenen voor het geestesoog en bleken een inspiratiebron voor fantasierijke sagen. Behalve vanuit een wetenschappelijke of mythologische benadering, zijn de botten ook te bekijken als abstracte kunstwerken. Juist omdat deze fossielen dateren van ver voor het ontstaan van de mens, onttrekken ze zich aan iedere menselijk invloed en prikkelen ze de fantasie.
Maartje Korstanje
Onderdeel van de tentoonstelling is het werk van Maartje Korstanje uit Amsterdam. De van oorsprong Zeeuwse beeldend kunstenaar maakt ruimtelijke werken van onder meer karton en purschuim, die refereren aan prehistorische dieren en mythische wezens. Net zoals de fossiele botten spreken haar werken tot de verbeelding. Door het weglaten van details en het schetsmatige karakter van haar werk, maakt de kunstenaar gebruik van ons vermogen de werken tot leven te wekken.
Maartje Korstanje
Geboren / Born in 1982, Goes, NL
Leeft en werkt/ Lives and works in Amsterdam, NL
Educatie / Education
2005-2007 Sandberg Institute, Fine Arts, Amsterdam, N
2001-2005 Akademie voor kunst en vormgeving St. Joost, Breda, NL,
Prijzen & Stipendia / Prizes & Stipendia
2010 Startstipendium, Fonds BKVB (The Netherlands Foundation for Visual Arts, Design and Architecture), Amsterdam, NL
2008 Startstipendium, Fonds BKVB (The Netherlands Foundation for Visual Arts, Design and Architecture), Amsterdam, NL
2007 Prix de Rome (Basic Prize), Amsterdam, NL
.jpg)
Solo-exposities / Solo exhibitions (selection)
2010 Zeeuws Museum, Middelburg, NL, ‘Soort van steen’
2010 De Bewaerschole, Burgh Haamstede, NL.
2010 Upstream Gallery, Amsterdam, NL, ‘What if…’
2010 ART Rotterdam, Artfair with Upstream Gallery.
2009 StichtingIK, Vlissingen, NL
2008 Upstream Gallery, Amsterdam, NL
2008 Instituto Buena Bista, Curacao Centre for Contemporary Art, Curacao, N.A.
2007 De Vleeshal, Middelburg, NL,
Groepsexposities / Group exhibitions: (selection)
2011 Art Rotterdam, Artfair with Upstream Gallery.
2010 Nieuw Dakota, Amsterdam, NL, ‘Nieuw Dakota, We Like Art en Trendbeheer stunten tegen de btw verhoging’
2010 Fabriekshal de Overkant, Amsterdam, NL, ‘Beeld Hal Werk’
2010 Stichting Beeldende Kunst Manifestatie Heemskerk, NL, ‘Schone Schijn’.
2010 Beeldentuin Anningahof Zwolle, NL, ‘Beelden 2010′
2010 Kabinetten van de Vleeshal, Middelburg, NL, ‘Uit de collecties van de Vleeshal en Muhka’
2009 Museum CODA, Apeldoorn, NL, ‘De aard van het beest’.
2009 Hudson Valley Center for Contemporary Art, Peekskill, New York, ‘Double Dutch’.
2009 KW14, ‘s – Hertogenbosch, NL, ‘StressedSpaces’
2009 Kunsthal KAdE, Amersfoort, NL, ‘Wonderland, through the looking glass’
2009 Hofstede Hongersdijk, Wilhelminadorp, NL, ‘Land, art in de Zeeuwse Wilhelminapolder’
(initiated by SKOR, CBK Zeeland & KMWP (Koninklijke Maatschap Wilhelminapolder).
2009 Art Brussels, Belgium, with Upstream Gallery
2009 Corrosia, Almere, NL, ‘Zòó!’
2008 De Service Garage, Amsterdam, NL, ‘Uit de Tijd’
2008 SAFE, Dalfsen, NL, ‘SUBWAY #3 a parallel world called art’
2008 Fundament, Park de Oude Warande, Tilburg, NL, ‘Lustwarande Wanderland 08′
2008 Belmonte Arboretum, Wageningen, NL, ‘Beelden op de Berg, Exoten’
2008 Art Rotterdam, Rotterdam, NL, with Upstream Gallery.
2007 Kunsthuis SYB, Beetsterzwaag, NL, ‘de Raffinaderij’ with Katharina Galland & Bianca Runge.
2007 W139, Amsterdam, NL, ‘Somewhere else / Ergens anders’ with Lucia Luptakova & Maaike van der Linden
2007 De Appel, Amsterdam, NL, ‘PRIXDEROME.NL 2007 Beeldende Kunst’
2007 VERBEKE FOUNDATION, Kemzeke, Belgium, ‘VIT<A>RTI’.
2007 Mart House, Amsterdam, NL, ‘HOT and NEW’.
2007 Art Amsterdam, Amsterdam, NL, with MartHouse.
2006 Kunstvlaai 6, Amsterdam, NL.
2006 CBK Zeeland, Middelburg, NL, ‘Zeeuwse Lichting #05′.
2005 Akademie voor kunst en vormgeving St.Joost, Breda, NL, ‘Eindexamententoonstelling’.
Maartje Korstanje:
Zeeuws Museum Middelburg – Soort van steen – t/m 3 april 2011
kempis.nl poetry magazine
photos kemp=mag
More in: Art & Poetry News 2011, K=M Art Gallery, Maartje Korstanje
MSK & SMAK Gent: installatie van
Thomas Hirschhorn (1957)
‘The Unforgettable’ (2010)
nog te zien in Gent t/m 27 februari 2011
photos: jef van kempen
kempis.nl poetry magazine
More in: Art & Poetry News 2011, K=M Art Gallery
.jpg)
James Ensor, Death and the Masks, 1897, Oil on canvas, 78,5 x 100 cm, Liège, Musée d’Art moderne et d’Art contemporain (MAMAC), long term loan from the French Community
MSK EN SMAK GENT
Hareng Saur: Ensor en de hedendaagse kunst
nog tot en met 27 februari 2011
Het Museum voor Schone Kunsten Gent en S.M.A.K. slaan de handen in elkaar en programmeren samen Hareng Saur: Ensor en de hedendaagse kunst. De tentoonstelling kadert in een reeks evenementen in binnen- en buitenland die de 150ste verjaardag van de geboorte van James Ensor (1860-1949) vieren en onderscheidt zich daarin door het oeuvre van Ensor te associëren met werk van hedendaagse kunstenaars.
James Ensor kan zonder twijfel beschouwd worden als een van de meest baanbrekende kunstenaars van de late negentiende en vroege twintigste eeuw. Recente retrospectieve tentoonstellingen in New York en Parijs bevestigen zijn internationale erkenning, doch deze is geenszins nieuw. Ensor werd al tijdens zijn leven erkend als pionier van de moderne kunst door de internationale avant-garde, getuige de atelierbezoeken van ondermeer Wassily Kandinsky en Emil Nolde in Oostende.
In Hareng Saur: Ensor en de hedendaagse kunst wordt een nieuwe stap gezet in de benadering van het oeuvre van James Ensor. Uit de tentoonstelling blijkt dat Ensors kunst ook in de huidige artistieke scène zijn actualiteit heeft behouden. De kunstenaar wordt uit zijn historische context gehaald en resoluut benaderd als een tijdloze kunstenaar, wiens thematiek en techniek onlosmakelijk zijn verbonden met de praktijk van tal van hedendaagse kunstenaars. Ensors onderwerpen en gezichtspunten blijven ook bij het begin van de 21ste eeuw brandend actueel. Thema’s als het masker en het groteske, sociale kritiek, het zelfportret, de identificatie met Christus, de massa, de satire en de dood hebben in de hedendaagse beeldende kunst immers niet aan relevantie ingeboet. De tentoonstelling legt onvermoede verbanden en toont aan dat Ensor in zijn visionaire oeuvre een doel nastreefde dat hem met tal van hedendaagse kunstenaars verbindt.
Marlene Dumas: Klaus Kinski meets Ensor
De titel van de tentoonstelling is ontleend aan Ensors schilderij Squelettes se disputant un hareng saur (Skeletten die vechten om een gerookte haring). De titel is een voorbeeld van de unieke woordspelletjes van Ensor (‘hareng saur’ = ‘art Ensor’), illustreert de zeer persoonlijke humor van de kunstenaar en toont tegelijk de gelaagdheid van zijn werk aan.
In de titel zit nog een ander facet verborgen,namelijk dat Ensors werk tijdens zijn leven bij critici voor controverse zorgde. Bij het begin van de eenentwintigste eeuw geeft zijn oeuvre onverminderd aanleiding tot discussie over de betekenis en de invloed ervan. Hareng Saur: Ensor en de hedendaagse kunst draagt bij tot een beter begrip van zijn plaats in de ontwikkeling van de actuele kunst door zijn werk naast dat van andere kunstenaars in een open, heldere en overzichtelijke tentoonstelling te plaatsen.
Naast een uitgebreide selectie van Ensors werk (schilderijen, tekeningen en grafiek) bevat de tentoonstelling hedendaagse gelijkgestemden en tegenhangers in schilderijen, beeldhouwwerken, video’s, installaties, performances, tekeningen … Op die manier wordt de beeldende wereld van Ensor verbonden met deze van onder meer Eija-Liisa Ahtila, Francis Alÿs, Huma Bhabha, Jake & Dinos Chapman, George Condo, Thierry De Cordier, Marlene Dumas, Thomas Hirschhorn, Tomasz Kowalski, Jonathan Meese, Bruce Nauman, Ugo Rondinone, Dana Schutz, Cindy Sherman, Raymond Pettibon, Thomas Schütte en Thomas Zipp.
Marty Fear: Megalomania in fifteen different states
Elk van deze werken wordt getoond in een context waarbij telkens een beperkt aantal werken van Ensor als uitgangspunt geldt. Op deze manier ontstaat een wisselwerking waarbij verbanden worden gelegd, confrontaties worden aangegaan of nuances worden aangebracht.
Het Museum voor Schone Kunsten Gent en S.M.A.K.
Hareng Saur: Ensor en de hedendaagse kunst t/m 27 februari 2011
kempis.nl poetry magazine
More in: Art & Poetry News 2011, K=M Art Gallery
W. Eugene Smith: Dr. Ceriani Going from House to Hospital, Country Doctor, 1948 © The Heirs of W. Eugene Smith, courtesy Black Star
FOAM Fotografiemuseum Amsterdam
W. Eugene Smith
More Real than Reality
17 december 2010 t/m 16 maart 2011
Deze winter presenteert Foam Fotografiemuseum Amsterdam een retrospectief van W. Eugene Smith (V.S. 1918 – 1978). Smith kan gezien worden als de grondlegger van het foto-essay. Zijn uitgebreide beeldverhalen met begeleidende teksten verschenen in tijdschriften als het wereldberoemde Amerikaanse Life, gedurende de hoogtijdagen van de fotojournalistiek in de jaren vijftig. Smith’s zwart-wit reportages kenmerken zich door een sterke betrokkenheid en sociaal bewogen onderwerpskeuze. Foam toont zes van de belangrijkste series, waaronder The Country Doctor (1948), dat gezien wordt als het eerste officiële ‘foto-verhaal’ in de fotojournalistiek. Ook andere bekende series als Nurse Midwife, A Man of Mercy, Spanish Village, Pittsburgh en Minamata zijn opgenomen in de tentoonstelling. Naast de foto’s zijn er tijdschriften te zien en wordt de korte documentaire Lamp unto my feet gepresenteerd.
W. Eugene Smith: Juan Larra, Spanish Village, 1950 © The Heirs of W. Eugene Smith, courtesy Black Star
Smith begon al op jonge leeftijd met fotografie, geïnspireerd door zijn moeder die een enthousiast amateurfotografe was. Op vijftienjarige leeftijd werd zijn eerste foto in de plaatselijke krant gepubliceerd. Vanaf dat moment start zijn professionele carrière als fotograaf, met publicaties in Newsweek en als hoogtepunt zijn aanstelling bij Life. In dit laatste tijdschrift werden een vijftigtal series gepubliceerd, waaronder The Country Doctor, Nurse Midwife, A Man of Mercy en Spanish Village.
Zijn sterke betrokkenheid, humanistische insteek en zijn wens om sociale verandering te bewerkstelligen karakteriseren W. Eugene Smith’s fotografie. Zijn tijd bij Life werd echter gekenmerkt door voortdurende conflicten met de redactie. Smith deed grondig onderzoek voor zijn verhalen en leverde zijn foto’s aan met uitgebreide captions, aantekeningen en suggesties voor de lay-out. Deze werden vaak niet gebruikt, wat er uiteindelijk toe leidde dat Smith opstapte.
In 1955 werd Smith lid van Magnum in de hoop dat dit hem de vrijheid gaf om zijn foto’s volgens zijn wensen te publiceren. Zijn eerste project voor Magnum, Pittsburgh, was tevens zijn laatste, omdat de serie nooit helemaal aan zijn strenge eisen voldeed. Emotioneel en financieel investeerde Smith alles in Pittsburgh. Ook latere reportages, zoals Minamata, ondergingen een zelfde lot.
Als gevolg van verwondingen die hij tijdens een fotoreportage in de Tweede Wereldoorlog opliep, alsook zijn frustraties en zijn perfectionisme raakte Smith aan de drugs en de drank. Zijn gezondheid ging snel achteruit. Aan het einde van zijn leven werd hij Professor aan het Center for Creative Photography in Tucson. Kort na zijn aanstelling overleed hij echter.
W. Eugene Smith: Steelworker with Goggles, Pittsburgh, 1955 © The Heirs of W. Eugene Smith, courtesy Black Star
More Real than Reality van W. Eugene Smith is van 17 december 2010 t/m 16 maart 2011 te zien in Foam Fotografiemuseum Amsterdam. Open dagelijks van 10.00 – 18.00 uur, do/vr van 10.00 – 21.00 uur. Entree: € 8,00
FOAM Fotografiemuseum Amsterdam: W. Eugene Smith, More Real than Reality
kempis.nl poetry magazine
More in: Art & Poetry News 2011, K=M Art Gallery
Thank you for reading KEMP=MAG - kempis.nl poetry magazine - magazine for art & literature