kempis.nl
Or see the index
De Kunduz coalitie: D66 – Groenlinks – CDA – Christenunie en VVD heeft besloten de BTW voor beeldende kunst verder te verhogen van 6 via 19 naar 21 procent per 1 october.
Beste Kunstenaar, galeriehouder en kunstliefhebber,
Zoals U wellicht heeft vernomen gaat de btw voor de podiumkunsten weer verlaagd worden naar 6%. Die van de beeldende kunst daarentegen gaat per 1 oktober omhoog naar 21%. Een volstrekt oneerlijk en onbegrijpelijk onderscheid binnen de cultuursector wordt hierdoor aangebracht.
Teken onderstaande petitie, zodat we aan deze oneerlijke en voor de beeldende kunst ondermijnende situatie een eind kunnen maken!
Schuilen in het Rijks
≡ Teken de Petitie: btwopkunstnaar6.petities.nl
Aanbieding Petitie: September 2012
kempis.nl poetry magazine
More in: - Art & Poetry News 2012, Melseke, Columns, THE TALK OF THE TOWN
Iers gedicht ‘Ní fetar’
vertaald door Lauran Toorians
Ní fetar
cía lassa fífea Etan;
acht ro-fetar Etan bán
nícon ífea a hóenurán.
Ik weet niet
wie met Etan zal slapen,
maar ik weet dat de blonde Etan
niet alleen slapen zal.
Middeleeuwse Ierse gedichten vertaald door Lauran Toorians
kempis.nl poetry magazine
More in: CELTIC LITERATURE, Lauran Toorians
Lauran Toorians over
Keltische poëzie in MAN IN DE MAAN in Eindhoven
Op zondagmiddag 13 mei 2012 komen de Kelten met hun poëzie naar Man in de Maan te Eindhoven. Aan de hand van Lauran Toorians, dé kenner op dit terrein in Nederland, zullen zij worden binnengeleid, uitgelegd en voorgedragen.
Na de pauze staat de poëzie van Seamus Heaney (*1939, Nrd-Ierland, Nobelprijs voor de literatuur 1995) centraal in voordrachten, door de dichter zelf (op film) en vertalingen door anderen (live).
Aanvang: 14 u. Bij Pennings Inside, Geldropseweg 63. Entree € 7,50
Reserveren: manindemaan@dse.nl en 040-2024987
kempis.nl poetry magazine
More in: - Art & Poetry News 2012, CELTIC LITERATURE, Lauran Toorians
Melseke steunt petitie BTW voor beeldende kunst terug naar 6%
Beste Kunstenaar, galeriehouder en kunstliefhebber,
Zoals U wellicht heeft vernomen gaat de btw voor de podiumkunsten weer verlaagd worden naar 6%. Die van de beeldende kunst daarentegen gaat per 1 oktober omhoog naar 21%. Een volstrekt oneerlijk en onbegrijpelijk onderscheid binnen de cultuursector wordt hierdoor aangebracht.
Teken onderstaande petitie, zodat we aan deze oneerlijke en voor de beeldende kunst ondermijnende situatie een eind kunnen maken!
Schuilen in het Rijks
≡ teken petitie op website btwopkunstnaar6.petities.nl
kempis.nl poetry magazine
More in: - Art & Poetry News 2012, Melseke, Columns, THE TALK OF THE TOWN
Galleries and the crisis
The commercial galleries in the Netherlands are not doing too well. The uncertainty caused by the financial crisis is hurting this part of the art sector more than proportionally. On top of this uncertainty the VAT on art has been raised from 6 percent to 19 and will be raised further to 21 percent. The continuing uncertainty about the economy, about income, taxes and mortgages and the substantially higher price of art, withholds potential customers from buying. This does not only affect the owner of a gallery but equally all the artists who are dependent on the gallery sales for their income.
Melseke
27th april 2012
kempis.nl poetry magazine
More in: Melseke, Columns, THE TALK OF THE TOWN
Iers gedicht ‘A-tá ben as-tír’
vertaald door Lauran Toorians
A-tá ben as-tír,
ní eprimm a hainm;
maidid essí a deilm
amal chloich a tailm.
Er is een vrouw in het land,
ik zal haar naam niet noemen,
die winden laat met een lawaai
als een steen uit een slinger.
Middeleeuwse Ierse gedichten vertaald door Lauran Toorians
kempis.nl poetry magazine
More in: CELTIC LITERATURE, Lauran Toorians
Dutch Politics, trots maar waarop?
De demissionaire regering en demissionaire kamer zijn erg trots op hun demissionaire lange termijn besluiten, over AOW en BTW en hypotheekrente, in een paar dagen bij elkaar geknutseld, op de puinhopen van de gedoogconstructie, opportunistisch, even snel, zekerheden en onzekerheden op de stort geflikkerd en ingeruild voor nieuwe, geldig tot de verkiezingen in september, dus hand op de knip, niks is zeker, financiele markten tevreden, Brussel tevreden, bedankt Jan Kees, bedankt Den Haag, in september meer.
De Europese begrotingsdiscipline, de 3% norm, is in 1992 vastgelegd in het verdrag van Maastricht, 20 jaar geleden, en is dus nauwelijks een verrassing te noemen.
Melseke
26 april 2012
kempis.nl poetry magazine
More in: Melseke, Columns, THE TALK OF THE TOWN
Iers gedicht ‘Scél lem dúib’
vertaald door Lauran Toorians
(Ut dixit Finn úa Baíscni:)
Scél lem dúib:
dordaid dam,
snigid gaim,
ro-fáith sam;
gáeth ard úar,
ísel grían,
gair a rith,
riuirhecht rían;
rorúad rath,
ro-cleth cruth,
ro-gab gnáth
giugrann guth;
ro-gab úacht
etti én;
aigre ré:
é mo scél.
(Zoals Finn, afstammeling van Baíscne, sprak:)
Ik breng je nieuws:
het hert roept,
de winter sneeuwt,
de zomer is vertrokken.
De wind is hard en guur,
de zon staat laag,
haar weg is kort,
de zee opgezweept,
de varens kleurden rood
en verloren hun vorm,
door gewoonte gegrepen
roept de wilde gans,
koude krijgt greep op
de vogelvleugels;
een tijd van ijs:
dat is mijn nieuws.
Middeleeuwse Ierse gedichten vertaald door Lauran Toorians
kempis.nl poetry magazine
More in: CELTIC LITERATURE, Lauran Toorians
Iers gedicht ‘Ticfa Tálcenn’
vertaald door Lauran Toorians
Ticfa Tálcenn
tar muir mercenn,
a thí thollcenn,
a chrann crombcenn.
Canfaid míchrábud
a méis i n-airthiur a thige.
Fris-gérat a muinter uile:
amén amén.
‘Disselhoofd’ zal komen,
over de uitzinnige zee -
zijn mantel een gat van boven
zijn staf met gebogen hoofd.
Zingen zal hij oneerbiedig
van een tafel vóór in zijn huis.
Zijn hele gevolg antwoordt:
‘Het zij zo, het zij zo.’
(Satire op een bisschop die de mis zegt. ‘Disselhoofd’ is een spotnaam voor St Patrick die hij misschien dankt aan de vorm van de bisschopsmijter.)
Middeleeuwse Ierse gedichten vertaald door Lauran Toorians
kempis.nl poetry magazine
More in: CELTIC LITERATURE, Lauran Toorians
Stedelijk Museum Amsterdam
March 30, 2012
After more than 9 years the blundering of the administration of Amsterdam has finally come to an end with the re-opening of the Stedelijk Museum on September 23, 2012. At last we can stop moaning about the absence of what used to be one of the leading museums of modern and contemporary art in the world. It will be interesting to see how the renovated museum re-positions in a museum landscape that has significantly changed in the last decade. At a five minute walk from the Rijksmuseum and the Van Gogh Museum, the number of visitors will not be a decisive parameter in re-ranking its importance.
Melseke
Here is a LINK to the website of the museum
More in: - Art & Poetry News 2012, Melseke, Columns
Norbert de Vries
De Muzen van Kemp
Over Pierre Kemp
Pierre Kemp heeft diverse Muzen gekend. Hij ontmoette ze bijvoorbeeld in de trein, en schreef gedichten over en voor hen. Deze gedichten waren, volgens schriftelijke mededeling van Kemp aan Karel Reijnders (zie zijn verhandeling “Romanie oftewel eros en emeritus”), in eerste instantie bestemd voor ‘intern gebruik’. De zogenaamde Muzengedichten staan vol ‘saillante details’ en verwijzingen naar gesprekken, voorvallen en accessoires die door het vrolijke forensengezelschap onmiddellijk zullen zijn herkend, maar waarvan de betekenis de buitenstaander veelal zal ontgaan. Inderdaad, gedichten die met name voor de insiders genietbaar zijn.
In zijn bovengenoemd artikel verklaart Reijnders de identiteit van de Muzen niet te kennen. Wel concludeert hij, op grond van het feit dat Kemp vanaf omstreeks 1948 aan “Romanie” gewerkt heeft en dat hij per 1 januari 1945 met pensioen ging en na die datum nauwelijks nog reisde, dat Romanie geen ‘trein-Muze’ geweest zal zijn.
Romanie is een gedicht van bijna 940 regels waaraan Kemp hard heeft gewerkt (er zijn meerdere versies bewaard gebleven), en dat als zodanig nooit is gepubliceerd. Het is nadien gesplitst in twee wel gepubliceerde gedichten, namelijk Tzigane en Franse les in een korenveld. Deze beide gedichten staan in de bundel Au pays du tendre Mosan (1961). Overigens zij vermeld, dat in die bundel ook de Namiddag van een stille katholiek en Elegie om het verlies van 10 kilo sex-appeal staan, twee gedichten waarin de trein-Muzen prominent aanwezig zijn.
Waarom bleven de Muzen anoniem? Reijnders wijst er op de inspiratrices van de ‘ondeugend-erotische verhaalverzinsels in versvorm’ niet graag in ruimere kring hun identiteit onthuld zagen. De mensen mochten eens denken dat zij onoorbare dingen deden in die trein. In een niet gepubliceerd gedicht bezingt Kemp de Muze immers als volgt:
Muze
‘simple comme bonjour’….
Wat doe je toch de hele dag?
Ik zwem
voor hem
in de zonneschijn
of langs het zilvermaan-gordijn
en lach
dan zonder stem
en zo bevredig ik hem!
(variant: en dat bevredigt hem!)
Kemp beschouwde de materie ook zodanig delicaat, dat hij zelfs voor zijn beste vrienden, onder wie Reijnders, de identiteit van zijn Muzen geheim hield. Toch wilde hij die geheimhouding niet voor altijd in stand houden. Later, na zijn dood, mochten de Muzen met naam en toenaam bekend worden. Ik citeer hier een brief die Kemp op 18 september 1955 aan de Muze van de gedichten Tzigane en Franse les in een korenveld zond.
Hooggeachte Mya Maas-Brennenraedts,
Misschien is het volgende al niet aan Uw aandacht ontsnapt.
De afdruk van ‘Tzigane’, die ik U aanbood, is eigenlijk een certificaat, om het eens zo te noemen. Er staat nl. niet: “Voor M.B. wegens het medeleven met Romanie”, maar wel “Aan M.B. enz. enz.”
Als ik er vroeger of later eens niet meer ben, kunt U met die afdruk van “Tzigane” en dit briefje altijd aantonen, dat dit gedicht inderdaad aan U is opgedragen.
Bij leven kan ik dit niet zo tot uitdrukking brengen, en mijn complete dichtwerken – als er zich ooit een of meerdere uitgevers ter wille van de Nederlandse letteren aan verdienstelijk willen maken en willen bijleggen – krijg ik zelf nooit te zien.
Na zulke plechtige regels als voorgaande, eindig ik met de beste wensen voor Uw gezondheid en alle succes voor Uw werk.
Met vriendelijke groeten
Pierre Kemp
Kemp heeft over Romanie ( en de beide grote gedichte die daaruit zijn voortgekomen) diverse keren met Mya Brennenraedts gecorrespondeerd. Hij heeft haar zelfs gevraagd om de naam van de vrouwelijke hoofdpersoon te kiezen. Mya voelde zich hierover ‘niet weinig gevleid’, maar zag toch allerlei problemen: hoeveel lettergrepen moest de naam hebben, enzovoorts. Toen Kemp de naam ‘Romanie’ voorstelde ging ze onmiddellijk akkoord. In een brief van 11 augustus 1948 schrijft ze; “De naam “Romanie” voor de heldin van het Havergedicht lijkt me echt de geschiktste.”
(tussen haakjes: in eerste instantie was er sprake van een haverveld; in de gepubliceerde versie is dat een korenveld)
Naar mijn mening was Mya Maas-Brennenraedts een zeer belangrijke Muze voor Kemp. Misschien was ze wel zijn belangrijkste Muze. Anders dan de trein-Muzen, die hij dagelijks zag, heeft hij haar zelden in persoon ontmoet; hun verhouding was vooral een epistolaire.
Zij zond hem met haar brieven soms ook een stukje stof van een nieuwe japon, of een foto. Twee van die foto’s zijn heel bepalend voor Romanie; ze doorbraken de impasse waar Kemp toen ten aanzien van dat gedicht toen in verkeerde. De ene foto toont Mya met een Italiaanse vriendin aan de rand van een haverveld, op de andere foto zien we Mya die in het zwembad (en in badpak) languit in het gras ligt, terwijl ze in een lesboek studeert (een lesboek voor Franse correspondentie).
Er is in het verzameld werk van Kemp nog een ‘Petite suite pour Marguérite” te vinden (gepubliceerd in 1954). Deze ‘suite’ omvat 10 gedichten die alle zijn geschreven op basis van prozateksten waarin Mya Brennenraedts herinneringen aan haar jeugd ophaalt. Kemp had haar gevraagd om die geschreven herinneringen.
Het zijn zeker niet zijn beste gedichten. Je ziet, als je de gedichten naast de teksten van Mya legt, dat het poëtisch gehalte bedroevend laag is: tamelijk rechttoe-rechtaaan is de jeugdherinnering van de een omgezet in een gedicht van de ander.
Laat ik tot slot Mya citeren uit een tekst die de titel van de suite verklaart. Mya (Maria) was in haar jonge jaren erg ongelukkig over haar naam. Ze wilde een meer bijzondere naam. Toen ze op de lagere school kwam, sloeg ze haar slag.
“Nadat wij onze manteltjes netjes in de gang aan een haakje hadden gehangen, kregen wij onze plaatsen aangewezen. De mijne natuurlijk weer vooraan, de eerste bank! Dat heb je ervan, als je klein bent voor je leeftijd. En toen kwam het. Eén voor één moesten we hardop onze naam noemen, die door de nieuwe juffrouw werd genoteerd. Het hart klopte me in de keel, het bloed steeg me naar het hoofd, maar het was nú of nooit! “Margaretha”, zei ik. Ik stierf haast van schrik toen achter mij fluisterstemmen klonken. “Niet waar, zo heet je niet. Juffrouw, zo heet ze niet.” Een por in mijn rug zette kracht bij aan deze rectificatie. Ik had buiten de meisjes gerekend die met mij de kleuterschool hadden verlaten, om naar ‘de grote school’ te gaan. Gelukkig waren ze nog een beetje timide. En omdat de juffrouw op hun gefluister niet inging, durfden ze het niet hardop te verkondigen! De beurten gingen gewoon door, en ik zat, als Margaretha geboekstaafd, op de eerste bank.”
Een tijdlang ging ze aldus onder twee verschillende roepnamen door het leven: op school was het Margaretha en thuis Maria. Maar het bedrog kwam uit toen de moeder eens verlof vroeg voor haar dochter. Ten overstaan van de ginnegappende klas werd ze toen officieel ‘herdoopt’.
Het verhaal heeft nog een staartje, want in de vijfde klas werd ze door de zuster van die klas Grèta genoemd. Prompt gingen er vingers omhoog: zo heet ze niet! “Ach”, zei de zuster, “de juffrouw van de eerste klas noemde haar altijd zo, en dan doe ik het ook maar”, zeer tot ongenoegen van de latere Muze.
Een aardig gegeven, zou ik denken, voor een speels Kemp-gedicht, maar zie wat een slap versje hij er van maakte.
Liever Marguérite
Zovele bloempjes naar Maria heten.
Ik kan niet wandelen of staan,
overal kijken niet te tellen ongeweten
Maria-variëteiten me aan.
Ik ben een tuinbloem. Wilt dit niet vergeten!
Breed is mijn witte krans, mijn hart goud-geel.
‘k Wil als de grootste margerieten heten,
dit is mijn recht, dus zij ’t mijn deel.
Graag zal ik met de madeliefjes spelen,
’t zijn kindertjes van mij. Maar vergeet niet,
wilt gij mijn vriendschap blijven delen,
mijn naam is voortaan: Marguérite!
Norbert de Vries over Pierre Kemp (Maastricht 2008)
kempis.nl poetry magazine
More in: Kemp, Pierre, Norbert de Vries
Het VUmc is niet veilig meer
Een paar jaar geleden was ik bij de diploma-uitreiking van een van m’n neefjes die afstudeerde aan een medische faculteit. Ik raakte onder de indruk van de ceremonie en van de ernst waarmee deze universiteit de jonge doktoren op de rails zette, aan de start van een medische carrière. Ze moesten een eed afleggen waarvan ik me ‘ik zal geheim houden wat mij is toevertrouwd en ik ken mijn verantwoordelijkheid voor de samenleving’ nog goed herinner. Sinds kort weet ik dat deze houding niet door alle medici gedeeld wordt, dat er ook universiteiten zijn waar men deze verantwoordelijkheid aan de laars lapt, dat er een universitair medisch centrum is waar de privacy van een patiënt niet veilig is, waar je in je ellende gevolgd kunt worden door zoemende camera’s, waar maatschappelijke verantwoordelijkheid betekent dat profilering en voldoen aan de sensatiegeilheid van de verzamelde Henk en Ingrids belangrijker wordt gevonden dan het fysieke en psychische welzijn van de patiënt. Als gevolg van alle commotie is de TV serie inmiddels stopgezet en heeft de voorzitter van de Raad van Bestuur van het VUmc spijt betuigt, er waren toch wel wat klachten binnengekomen en de protocollen zijn niet altijd goed gevolgd. Geen woord over het overtreden van beroepsgeheim en het schofferen van de privacy van de patiënten. De man doet me denken aan de wielrenner die spijt betuigt over zijn dopinggebruik maar die in wezen alleen spijt heeft dat hij betrapt is.
Melseke
(in het VUmc zijn patiënten op de eerste hulp gevolgd en gefilmd door een team dat niet gebonden was aan een beroepsgeheim en zonder voorafgaande toestemming door de patiënt)
kempis.nl poetry magazine
More in: Melseke, Columns, THE TALK OF THE TOWN
Thank you for reading KEMP=MAG - kempis.nl poetry magazine - magazine for art & literature